28 Eylül 2007

Miss Teen South Carolina

Q: Recent polls have shown one-fifth of Americans can't locate the US on a world map. Why do you think this is?
A: I personally believe that US Americans are unable to do so because uh, some people out there in our nation don't have maps and I believe our education like such as South Africa and uh, the Iraq and everywhere such as and I believe that they should our education over here in the US should help the US..should help South Africa and should help the Iraq and the Asian countries so we will be able to build up our future for our children.

Bu olayı hangi vahim yanından ele alsam, bilemedim. Miss Teen USA 2007 yarışmasında cillop bir soruyla karşılaşan kendine güveni tam ama o anki anlayışı yarım olan genç güzel kızımız henüz ismini bile bilemediği Asya ülkeleri ve nereyi kastettiği meçhul olan Güney Afrika ile geleceğimiz, çoçuklar, eğitim ve yardımlaşma üzerine kurulu demeciyle standart olmayan bir soruya standart bir cevap vermiş oluyor. Kızın soruyu anlamadan kotarmaya çalıştığı yavan cevaba mı yanayım, yoksa yöneltilen sorunun işaret ettiği soruna mı? Bir kıtanın yarısını kaplayan bir ülkenin yerinin o ülke vatandaşları tarafından dünya haritasında bulunamaması, eğitim medya vb araçlarla varılması hedeflenen bir noktayı belirtmez mi sizce? Bu dünyada ABD'den başka ülke yoktur, bu nedenle bu dünyada ABD'ninkiler dışında gözetilmesi gereken çıkarlar da yoktur. Yaşasın varolsun yükselsin ABD'dir, gerisi boştur koftur yalandır.

Canlı yaşamak isteyenlere, videonun linki:

4 yorum:

Adsız dedi ki...

America (by Allen Ginsberg)
America I've given you all and now I'm nothing.
America two dollars and twentyseven cents January 17, 1956.
I can't stand my own mind.
America when will we end the human war?
Go fuck yourself with your atom bomb.
I don't feel good don't bother me.
I won't write my poem till I'm in my right mind.
America when will you be angelic?
When will you take off your clothes?
When will you look at yourself through the grave?
When will you be worthy of your million Trotskyites?
America why are your libraries full of tears?
America when will you send your eggs to India?
I'm sick of your insane demands.
When can I go into the supermarket and buy what I need with my good looks?
America after all it is you and I who are perfect not the next world.
Your machinery is too much for me.
You made me want to be a saint.
There must be some other way to settle this argument.
Burroughs is in Tangiers I don't think he'll come back it's sinister.
Are you being sinister or is this some form of practical joke?
I'm trying to come to the point.
I refuse to give up my obsession.
America stop pushing I know what I'm doing.
America the plum blossoms are falling.
I haven't read the newspapers for months, everyday somebody goes on trial for murder.
America I feel sentimental about the Wobblies.
America I used to be a communist when I was a kid I'm not sorry.
I smoke marijuana every chance I get.
I sit in my house for days on end and stare at the roses in the closet.
When I go to Chinatown I get drunk and never get laid.
My mind is made up there's going to be trouble.
You should have seen me reading Marx.
My psychoanalyst thinks I'm perfectly right.
I won't say the Lord's Prayer.
I have mystical visions and cosmic vibrations.
America I still haven't told you what you did to Uncle Max after he came over from Russia.

I'm addressing you.
Are you going to let your emotional life be run by Time Magazine?
I'm obsessed by Time Magazine.
I read it every week.
Its cover stares at me every time I slink past the corner candystore.
I read it in the basement of the Berkeley Public Library.
It's always telling me about responsibility. Businessmen are serious. Movie producers are serious.
Everybody’s serious but me.
It occurs to me that I am America.
I am talking to myself again.

Asia is rising against me.
I haven't got a chinaman's chance.
I'd better consider my national resources.
My national resources consist of two joints of marijuana millions of genitals an unpublishable private
literature that goes 1400 miles an hour and twentyfive-thousand mental institutions.
I say nothing about my prisons nor the millions of underprivileged who live in my flowerpots under the
light of five hundred suns.
I have abolished the whorehouses of France, Tangiers is the next to go.
My ambition is to be President despite the fact that I'm a Catholic.

America how can I write a holy litany in your silly mood?
I will continue like Henry Ford my strophes are as individual as his automobiles more so they’re all
different sexes.
America I will sell you strophes $2500 apiece $500 down on your old strophe
America free Tom Mooney
America save the Spanish Loyalists
America Sacco & Vanzetti must not die
America I am the Scottsboro boys.
America when I was seven momma took me to Communist Cell meetings they sold us garbanzos a
handful Per ticket a ticket costs a nickel and the speeches were free everybody was angelic and
sentimental about the workers it was all so sincere you have no idea what a good thing the party
was in 1835 Scott Nearing was a grand old man a real mensch Mother Bloor made me cry I once
saw Israel Amter plain. Everybody must have been a spy.
America you don't really want to go to war.
America it's them bad Russians.
Them Russians them Russians and them Chinamen. And them Russians.
The Russia wants to eat us alive. The Russia's power mad. She wants to take our cars from out our
garages.
Her wants to grab Chicago. Her needs a Red Readers' Digest. Her wants our auto plants in Siberia. Him
big bureaucracy running our fillingstations.
That no good. Ugh. Him make Indians learn read. Him need big black niggers. Hah. Her make us all
work sixteen hours a day. Help.
America this is quite serious.
America this is the impression I get from looking in the television set.
America is this correct?
I'd better get right down to the job.
It's true I don't want to join the Army or turn lathes in precision parts factories, I'm nearsighted and
psychopathic anyway.
America I'm putting my queer shoulder to the wheel.

Berkeley, January 17, 1956

Notes
Wobblies = International Workers of the World, strong on Northwest coast, some Anarchist-Buddhist-Populist tinge, primarily lumber and mining workers, pre-World War I activist precursors to organized American labor unions.
Tom Mooney = (1882-1942) Labor leader accused of bomb-throwing, 1919 San Francisco Preparedness Day Parade; imprisoned still protesting innocence till pardoned 1939 by Gov. Earl Warren; cause célèbe in left-wing populist circles worldwide.
Sacco & Vanzetti = Nicola Sacco and Bartolomeo Vanzetti, Italian-American anarchists convicted of robbery and murder, executed in Massachusetts, 1927, after international protest.
Scottsboro Boys = Nine black youths arrested 1931 by mob in Paint Rock, Alabama, jailed in Scottsboro, set up and sentenced for alleged train rape of two white girls, despite popular belief of their innocence. Their cause focused international attention on Southern U.S. legal injustice and racial discrimination. Supreme Coourt reversed convictions twice, setting landmark precedents for adequate counsel representation and fair race-balanced juries.
Scott Nearing = (1883-1983) Sociology professor bounced from Academe for anti-World War I views, Socialist congressional candidate 1919, staunch pro-Soviet historian and autobiographer. In old age, Nearing evolved into "new age" counterculture role model with publication of Living the Good Life and The Maple Sugar Book.
Mother Bloor = Ella Reeve Bloor (1862-1951) Communist leader, writer, traveling union strike organizer and speechmaker.
Ewig-Weibliche = German for Eternal feminine.
Israel Amter = (1881-1954) A leading American Communist, Yiddish part of movement, traveling orator, ran for N.Y. governor 1930s.

Adsız dedi ki...

Amerika (Allen Ginsberg)
Amerika her şeyimi verdim sana, şimdi bir hiçim
17 Ocak 1956 ve iki dolar yirmi-yedi sent.
Kendi kafam bile bir destek değil bana.
İnsanlarla savaşmayı ne zaman sona erdireceğiz Amerika?
Al şu atom bombanı da kıçına sok.
Kafam bozuk, Amerika, bir de sen üstüme varma,
Kafam yerine gelene dek şiir miir de yazmayacağım.
Söyle bana Amerika ne zaman melekleşeceksin sen?
Ne zaman anadan doğma olacaksın?
Ne zaman bakacaksın mezarlıktan Amerika?
Ne zaman milyonlarca Troçkistine yakışır olacaksın?
Amerika, kitaplıkların niçin gözyaşı ile dolu?
Amerika, Hindistan’a yumurtalarını ne zaman yollayacaksın?
Amerika bu senin kılı-kırk yarmalarından bıktım artık.
Ne zaman süpermarkete gidip, şu güzel gözlerim için gerekenleri alabileceğim?
Amerika, her şeyin bir yana, eksiksiz olan bir sen varsın bir de ben, öbür dünya değil.
Şu makinalarına da dayanasım kalmadı Amerika, bil.
Bende bir ermiş olmak isteğini sen uyandırdın.
Bu tartışmayı çözmek için bir başka yol olmalı.
Burroughs şimdi Tanca’da, sanmıyorum ki geri dönsün korkunç bir şey olurdu bu.
Sen de korkunç musun Amerika yoksa bir oyun mu bu?
Saplantımdan döneceğimi sanıyorsan aldanıyorsun.
Öyle üstüme varma Amerika, ne yaptığımı biliyorum ben.
Amerika, erikler çiçek döküyor.
Aylardır gazete okuduğum yok, her gün cinayetten birisi kodesi boyluyor.
Amerika, Wobblie’lere tutkunum ben.
Küçükken tüfektim Amerika, özür mözür de dilemiyorum şimdi her fırsatta esrar çekiyorum.
Günlerce evde oturup iş olsun diye kilerdeki gülleri seyrediyorum.
Chinatown’a gittiğimde kafayı çekiyorum ölesiye, ama hiç kimselerle yatamıyorum.
Bu işin içinde bir şamata olduğunu sanıyorum.
Ah! Sen beni Marx okurken görmeliydin Amerika.
Ruh doktorum hiçbir şeyin yok diyor.
Hiçbir şeyim yok gerçekten. Tanrı’ya yakarma dahil.
Mistik görümlerim ve kozmik titreşimlerim var yalnız.
Amerika, daha sana Max Amcam Rusya’dan döndükten sonra ona yaptıklarından söz açmadım.
Sana sesleniyorum Amerika.
Heyecanlarının daha Time eliyle yönetilmesine göz yumacak mısın?
Ben Time’a tutkunum Amerika.
Her hafta bir tane alıp okuyorum.
Köşebaşındaki şekercinin yanından geçerken kapağı beni gözlüyor.
Onu Berkeley Halk Kitaplığı’nın bodrum katında okuyorum.
Sana hep sorumluluktan söz ediyor. İş adamları ciddi. Film yapımcıları ciddi. Herkes ciddi, ben hariç.
Zaman zaman Amerika ben değil miyim diye düşündüğüm oluyor.
Yeniden kendi kendimle konuşmaya başladım işte.
Asya bana karşı ayaklanıyor Amerika.
Bir meteliklik şansım yok.
En iyisi ulusal kaynaklarımı inceleyip onlara dönmek.
Ulusal kaynaklarım, biliyorum, iki parça esrar, binlerce cinsiyet organı, saatte 1400 mil hızla giden bir özel basılmaz edebiyat ve yirmibeşbin tımarhane.
Cezaevlerimden ve beşbin güneş ışığı altında saksılarda yaşayan fakir fukaradan söz etmiyorum.
Fransa’daki kerhaneleri kaldırdım, şimdi sıra Tanca’da.
Katolik olmasına katoliğim ama gene de başkan olmak istiyorum.
Amerika senin bu alık ve çılgın havanda nasıl kutsal bir yakarma yazabilirim?
Dörtlüklerime Henry Ford gibi devam edeceğim, yazdıklarım onun çıkardığı otomobiller kadar kişisel, üstelik her biri değişik cinsiyetten.
Amerika dörtlüklerimi peşin para 2500 dolardan satarım sana, eski dörtlüklerimi de 500 eksiğine alırım.
Amerika Tom Mooney’i serbest bırak.
Amerika İspanyol cumhuriyetçilerini kurtar.
Amerika Sacco ve Vanzetti ölmemeli.
Amerika ben Scottsboro çocuklarıyım.
Amerika, yedi yaşındayken anam Komünist Hücre toplantılarına götürürdü beni, orda bize leblebi satarlardı, bir karneye bir avuç leblebi beş sent ve söylev beleşti herkes bir melekti orada Amerika ve işçilere karşı iyi duygularla doluydu herkes içtendi Amerika ve bilemezsin parti 1833’te nasıl iyiydi ve Scott Nearing ne hoş bir ihtiyardı Bloor Ana bir seferinde nasıl da ağlatmıştı beni bir kez İsrael Amter’i de görmüştüm orda. Her biri birer casus olmalıydı onların.
Amerika biliyorum gerçekten savaşmak istemiyorsun.
Amerika onlar Rus haydutları biliyorum.
Ruslar onlar Ruslar ve Çinliler. Ve Ruslar. Ve Ruslar.
Rusya bizi capacanlı gövdeye indirmek istiyor. Lüpletmek istiyor. Gücünden çılgına gönmüş Moskof. Elimizden araçlarımızı ve garajlarımızı almak istiyor.
Chicago’yu ele geçirmek istiyor. Onun kızıl Reader Digest’a ihtiyacı var. Bizim otomobil fabrikalarımızı Sibirya’ya taşımak istiyor. Benzin istasyonlarımızı o büyük iğrenç bürokrasi yönetsin istiyor.
İyi bir şey değil bu. O kızılderililere okuma yazma öğretmek istiyor. Onun büyük güçlü kuvvetli zencilere ihtiyacı var. Bizi günde on-altı saat çalıştırmak istiyor. İmdat.
Amerika bu iş ciddi.
Amerika ben bunları televizyona bakarak çıkarıyorum.
Amerika doğru mu bunlar?
Hemen çalışmaya başlasam iyi olacak, öyle görülüyor.
Ama orduya yazılmak istemiyorum, ne de fabrikalarda tasviye tekerleği çevirmek, miyobun biriyim, üstelik de kafadan çatlak.
Amerika dönsün çark. Nasılı masılı yok. Şu oğlan omuzlarımızla dönsün.

Berkeley, 17 Ocak 1956

Adsız dedi ki...

Evren yepyeni bir çiçektir
ve Amerika bir gün keşfedilecektir.”
Allen Ginsberg

Adsız dedi ki...

FAKİR BAYKURT (Ankara, 8.6.1968)

AMERİKA
Oraya bir gün ortalık karardıktan sonra varın. Doğu kıyılarından, örneğin, Boston’dan Washington’a uçun. Bakın yükseklerden aşağıya. Çok bayındır karalar, yeşillikler içinde kentler, denizlere doğru, mühendis okulu öğrencilerinin cetvelleri gibi sokulur. Sarı, yeşil, mavi, mor ışıklarıyla bayram yerlerine benzer aşağısı. Yukarılardan bakıldığında duru sulu birer kanala benzeyen asfaltlarda taşıtlar karşılıklı akarlar, akarlar. Kentler, kasabalar birbirine eklenir. Doğu kıyıları sihirli bir ışık alemidir. Batı kıyıları da öyle.
Güz yapraklarının kaldırımları kapladığı o Washington yağmur altında güzeldir. “Avrupa başkentlerinde var, bizde de olsun” özentisiyle kurulmuş müzeleri ve parklarıyla, caddelerinde dünyanın dört yanından dökülmüş pul pul insanlarıyla, Abraham Lincoln anıtıyla, bu anıtın önündeki gölün kıyılarında gezinen boynu bükük zencileriyle dokunaklı bir yel, daha ilk gün, içinize içinize dolmaya başlar. Sonra içerler daldıkça, salonlarda verilen konferansları, kiliselerde yapılan konuşmaları dinledikçe, hatiplerin telaşı, azdan azdan neşenizi kırar. Hep birer savunmadır söyledikleri. Papaz da, işadamı da, dışişleri temsilcisi de, insanı öfkeden patlatacak kadar çok istatistik söyler. Ve bu ülkeyi sevmenin, dindar filan olmanın erdemini telkin ederler bıkmadan. Konuşmaların sonundaki dualar hep, “Ey bizim Tanrımız, yurdumuzu, ailemizi, ulusumuzu koru...” diye biter. Sanki geceleri kürek çekerek bu ışıklı ülkeye bir takım düşmanlar yaklaşmaktadır. Sanki insanlar tatlı uykularında boğazlanacak; bankalar, fabrikalar, mağazalar, polis büroları soyulacak, yakıp yıkılacaktır.
Bulun bir atlas bakın: Batı yarıkürede, büyücek bir gemide gibi duran Birleşik Amerika, Florida burnuyla Küba ve Karaip adalarına doğru nasıl hırsla uzanmıştır! Dört yöne böyle kol atarak, gemilerle, büyük kamyonlarla, trenlerle, geceleri daha uykusunu almamış ulusların çuvalını, kilerini boşaltıp gelmektedir... Birleşik Amerika başkentinden uçup Miami plajları üstünden Küba, Camayka, Haiti gibi adaları dolaşın. Beride en ıssız çiftliklere kadar uzanan düzgün yollar, yeşillikler, planlı kentler, kasabalar... Küba ise iyice yoksullaştırılmış, henüz can bulmaya başlamış bir ülkedir. Camayka’nın başkenti bir sefillik müzesi gibidir. Dün İngilizler bırakmış, bugün Amerikalılar büyük mağazalarını, “süpermarket”lerini getirip kondurmuşlardır. Kingston’un çevre tarlalarında yetişen muz bile bu mağazalara girdikten sonra satılmaktadır halka. Ve ortaokul müsamerelerinde bile Amerikalı papazlar ellerine birer mikrofon alıp vaaz etmenin yolunu bulurlar. Öyle vaazlar ki salonları hıçkırığa boğar.
Bir akşam üstü trene binip ilerleyin Washington’dan yukarılara doğru. Yemyeşil çayırlar, ekenekler ve ağaçlardır her yer. Sığırlar geniş çevriklerin içinde yayılırlar. Yağmur, çayırları, çimenleri her zaman temiz ve taze tutar. Cincinati, Ohio, Bllomington; sonra Indianapolis, Chicago kenar mahallelerine kadar bol bol cüruf ve üst üste zenci evleri yığılı kentler olurlar. Baltimore, Pittsburg, Buffalo, Rochester; Detroit demir çelik, habire işten gelip işe giden, trenler dolusu kadın erkek, zenci beyaz... Yüzleri öyle asık ki! Öyle tiklere, reflekslere tutulmuşlardır ki!... Yaşam, sürekli olarak sıkan, durmadan sıkan bir mengenedir sanki!
O güzelim Detroit, başkasının değil, sadece Henri Ford’un galiba! Bir “işçi babası” ve “bilge” olarak tanınan bu kimse, aslında devrimci ilerlemelerin düşmanı varsıl bir bağnazdır. Dearborn’da, beş yüz bin dönüm toprağa yayılmış River Rouge fabrikası, dünyadaki Ford İmparatorluğunun merkezidir. Bu merkez, milyonlarca insana iş, sinema bileti, yemek, sağlık karnesi vermekte, fakat işçilerin sendika kurma ve yürütmelerini de engellemektedir, neden acaba? Binlerce grev kırıcı, zorba, espiyon, bu işler için ayrılmış milyonlarca dolar; Harry Bennett adlı kurnaz ve sadık bir müdür eliyle, örgütlenmek isteyen işçiye kan kusturmuştur. Ford Motors Company kapısında sendika bildirisi dağıtan işçi temsilcileri, pazulu ve kafaları traşlı adamların yumruklarıyla, sopalarıyla pestile çevrilmişlerdir. Richard Frankesteen, öldürülen binlerce sendikacıdan sadece bir örnektir; Dört kişi onu kollarından, bacaklarından tuttular ve dört bir yana çekmeye başladılar. Kıvranıp duran vücudu yere düştü. Sonra başkaları gelip tekmelediler. Yüzünü, böğürlerini, başını ezdiler.
Başkan Kennedy’nin öldürüldüğü Dallas’a, 13 Haziran 1937’de, otomobil fabrikalarında çalışanların temsilcisi olarak iki işçi gitti. Amaçları orada sendika kurmaktı. Bir otele inecekler, sonra oradaki arkadaşlarıyla buluşacaklardı. Bir sandviççiye girip öğle yemeğine oturdular. Henri Ford’un adamları her yerde kol geziyorlardı. Izbandut Perry ve yardımcıları, küçük lokmalarını yutmakta olan sendikacılara saldırdılar. Tekmelerle, muştalarla, B. Louis ve L. Guempelheim’in işlerini bitirdiler. Bu saldırı Dallas polisine bildirildi. Ama bir tek tutuklama olmadı. 26 yıl sonra orada bir başkanın öldürülmesi, ölümün “faili meçhul” kalması, yani, zavallı Kennedy’nin kim vurduya gitmesi, işlerin iç yüzünü bilenleri hiç şaşırtmamıştır.
Bir vakıf kurarak dünyanın her yerine ve bu arada Türk eğitimine kadar kol atan, büyük ekipleri dolaştırıp raporlar hazırlatan Ford Motors Company, sendikacılara karşı, Nisan 1945’e kadar dayattı; bir tek sendika ve sendikacı sokmadı kapılarından içeri. 1941’de çilekeş işçiler, Anayasaya, polise, Senatonun inceleme komisyonlarına güvenmeyi bırakıp birbirlerine sarılarak, birbirlerinin arkası, kalesi olarak yürüttükleri savaşı tutturdular ve sendikalarını kurdular. Ama bu kez de kaleyi içerden yıkma hileleri yürürlüğe konuldu. Hizip yarattılar. Yöneticileri satın aldılar. Alamadıklarını birbirine düşürdüler. Hiziplere paralar, silahlar verip iç kavgaları körüklediler. Binbir çileyle kurulan Amerikan sendikaları işçilerin hakkını koruyacak ve düzen değişikliği için savaşacak yerde, sapsarı kesildiler, giderek kendilerini bu hale getiren bozuk düzeni savunmaya başladılar.
Robert Kennedy, 1957’de bu sendikaların rezilliğini inceleyen komisyonun hukuk danışmanıydı. Ulaştırma İşleri Sendikasının ganster başkanı Hoffa’nın suçlarını ortaya çıkarmak için var gücünü harcadı. Hoffa ceza giydi, ama Robert Kennedy Adalet Bakanı iken bile bu yüzden ölümle tehdit edilip durdu.
“Çirkin Amerikalı” sözünü bir kitap olarak ilk kullananlar, sonra onu dünyaya yayanlar Amerikalılardır. O güzelim ülke bir zamanlar bomboştu. Kızılderililer, barışçı gelenekleri içinde mutlu mutlu yaşayıp gidiyorlardı. Atlantiği aşarak, dalgaları yararak bunlar geldiler. Vurup kırarak kızılderililerin kırsal düzenini yıktılar. Kültürlerini sildiler. Yerine Ford, Rockefeller, Dupont, US Steel Corp., General Motors, standart Oil, Chase National Bank, Mutual Life Insurance... gibi fabrikalar, bankalar, sigortalar, petrol ve çelik işletmelerinin özel ellere, büyük tröstlere geçtiği sulu bir düzen kurdular. Edgar Allan Poe’nun, Melville’nin, Whitman’ın oluşturduğu ülküler tez zamanda kokuştu. Bütün ülke, aşırı üretim ve kazanca yönelen varsıl azınlığın yükünü ve kahrını çekmeye başladı. Aşırı üretim, yeni ulusun baş belası olup çıktı sonunda...
Dünya 1945’te bir savaştan çıktı. Ülkerler harap, uluslar yoksuldu. Analar, çocuklar açtı. Büyük tröstlerin aşırı kazançları birden duruvermişti. Bu yüzden öfkeli ve hırçın idiler. Uçak, cip, GMS kamyonları, top, tank, akaryakıt, yağ, tüfek, mermi, lastik ve bilcümle asker donatımı üretenler; bunları devlete, devletlerarası bağlaşmalara satarak dünyada en “kral” karı sağlıyorlardı. Radyolar, gazeteler, TV şirketleri ellerindeydi. O savaşa on dokuz buçuk milyon evladını vermiş ve baştan başa yıkılmış olan Sovyetler Birliği’inden “zavallı masum yurt”larına bir saldırı gelecekmiş gibi yayın yaptırmaya başladılar. İlerici Parti (Parti Progressiste)’nin bütün toplantılarını bastılar. Partinin başkanı Wallace’a: “Moskova’ya!.. Moskova’ya!..” diye bağırdılar. Zenginlerin kukla kuruluşları Kara Lejyon, Ku Klux Klan, John Birch Society, ortalığı kastı kavurdu. Kıpırdayana “Komünist” damgası vurdular. Sonra bir tilki kadar kurnaz ve bir ev kedisi kadar uysal olan Harry Truman’ı yeniden Başkan seçtirip onun imzaladığı doktrinleri, planları yürütmeye başladılar. Uzman, sermaye, araç gereç yardımıyla yoksul ulusların gözlerini boyayıp, bütün savunma sistemlerini, asker giyimlerini, savaş araçlarını, cephane ve donatımlarını yenilemeye başladılar. Her ülke olağanüstü bir hızla silahlanıyor ve yığınak yapıyordu. Ulusal bütçenin en az % 25’leri, % 30’larda savunmaya ayrılıyor, öteki hizmetlere ödenek kalmıyordu. Truman Doktrini’nin ve Marshall Planı’nın girdiği ülkeler, akıllarını peynir ekmekle yemişler gibi, bu tröstlerin ürettiği savaş mallarını alıp habire yığıyorlar, yığıyorlardı.
Ama Sovyetler Birliği saldırmadı. Kore Savaşları USA’ya küçük doyumlar sağladı. Hala resmen bitmemiş olan bu savaş, ardından Vietnam’ı getirdi. Bu “küçük” savaşlar yetmiyordu; ama iyi kötü idare ediyorlar. Ülkeler bölünüyormuş, yakılıp yıkılıyormuş, uluslar gittikçe yoksul düşüyormuş, Amerika’nın ve öteki ulusların oğulları kızları cephelerde ölüyormuş, aldırmıyorlardı. Kendinden öncekilerden daha az savaşçı olan John F. Kennedy, “Barış içinde bir arada yaşama”ya razı idi ve bunun için öldürüldü. Bunun için onu öldüren “şebeke” ortaya çıkarılmadı.
“Geriye doğru tırmanarak Vietnam savaşını durduracağım!” diyen Başkan adayı Robert Kennedy’yi barışçı Amerikalılar seviyorlardı. Dünyada buzdolabından daha çok satılan savaş taşıtlarını yapanlar ise elbet sevmezlerdi. Onu, tam Başkanlığını kesinleyen Californiya önseçim sonuçlarının belli olduğu gün alnının ortasından vurdular. Sözgelimi, bir General Motors, bir Ford, tek başına bizim buralardaki bir devletten çok çok güçlüdür. Bilim kurulları, araştırma enstitüleri bir değil, binlercedir. Elbet işleyecekleri cinayet, bizim toprak ağalarının ki gibi kaba ve binbir ipucu bırakacak biçimde olamaz. Onlar kıldan ince, kılıçtan keskin planlarla çalışırlar. Tetik çekici olarak geçen sefer kimi seçtiler hala belli değil, bu kez kimsenin kuşkulanmayacağı Ürdün asıllı bir fanatiği kullanırlar. Böylece on çocuk babası, kırk iki yaşındaki bir adamın gövdesini kaldırıp atarlar yeryüzünden. Küçücük bir sendikaya dayancası olmayan sermayenin Malcolm X, Martin Luther King ve Kennedy’ler gibi reformculara dayancası olabilir mi? Harcar hepsini birer birer...
Ama Birleşik Amerika, aynı zamanda tıpkı bizler gibi onur sahibi, beyin ve yürek sahibi insanların ülkesidir. Onlar da tıpkı bizim gibi genç, ana, baba; utanma sıkılma bilir insanlardır. Yasaların, polislerin, hatta anayasaların nasıl satıldığını, devletin nasıl gansterler eline geçtiğini bilirler. Onların da devrimci gençleri, sanatçıları, öğretmenleri, işçileri, askerleri, siyasal sosyal kuruluşları vardır. Bugüne kadar o milyonlar, bu varsıl azınlığı alaşağı etmediyse, edemediyse, bundan sonra da edemez anlamına asla gelmez bu! O güzel kıyılarda, denize giren ışıklı kentlerde, çalışan, ezilen işçiler arasında, yüzbinlerce üniversitelide ve utanç içinde kıvranan halkta hiç bilgi, hiç bilinç yok diyemeyiz. Her an oradan bir güzel haber, bir güzel ses, Amerika’nın gerçek sesi gelebilir. Orada dünyanın güzel çiçeklerinden biri açabilir. Bu kadar kurban ve bu kadar utançtan sonra Amerika buna hak kazanmıştır.