14 Kasım 2007

Senfoni

Hayat çok kişilik bir oyun olsa da,
Başrolde hep sen varsın, bunu unutma!

Çok evin tek çocuğu olanlar bilirler, hele çocuklukları yaşıtlarıyla sokaklarda doya yayıla oynayarak geçmediyse, apartman çocukları denen kuşağa mensuplarsa çok iyi bilirler; insanın kendisi bu dünyada daim kalacak tek yarenidir. En güvenilir sırdaş, en uyumlu arkadaş, en sözü dinlenir danışman, bir monoloğu diyaloğa çevirme yeteneği ve eğilimi sınırsız öteki ben.

Gün gelip de bu monoloğun baskın sesine denk bir başka ses girip açık pencereden içeri hayat bir diyaloğa dönüştüğünde, o ilk ve tek kalıcı yaren susmaz ama sesini kısar belki. İçerlerde bir yerlede mırıldanmaya devam eder. Küstürmemeli...

2 yorum:

Elif dedi ki...

ne guzel demissin Betulcum! yerden goge de haklisin..aklima Ece Temelkuran'in bir yazisini dusurdu soylediklerin: http://www.milliyet.com.tr/2006/12/15/yazar/temelkuran.html
seversin umarim :)

turumcu dedi ki...

Ece Temelkuran hemşehrimdir, daha da önemlisi okuldaşımdır. O söyler ben dinlerim, daha doğrusu o yazar ben okurum, severim :)