tupturumcu

Yaşasın aile saadeti

2010-02-27T11:15:00.001+02:00

Sen bu satırları okuduğunda ben çok uzaklarda olacağım ey okur! Ben yalnız bir kovboyum evimden uzaktaaa... Ama sen bu satırları okuduğunda yalnız olmayacağım. Annemle ve ananemle muhtemelen geziyor, sohbet ediyor, yemek yiyor ya da ev işi yapıyor olacağım;
ama ne yapıyor olursam olayım keyifle yapıyor olacağım. :)

Yeni Perspektif - !f İstanbul 2010

2010-02-26T15:58:00.003+02:00

Sevgili sinemasever, kalemi kağıdı kap, not al! !f İstanbul 2010'un en başarılı filmlerini açıklıyorum. Vizyona girenleri kaçırma, bizim diyarlara uğramayanları da bul buluştur izle derim.

Mary and Max: Ben bu filmdeki her mektubu saklamak, her sözü zihnimde bir yerlere yazmak istiyorum. Başka da söyleyecek sözüm yok.

Away We Go: Sam Mendes, seni gerçekten çok seviyorum. Her seferinde yüreğime dokunan, farklı ama barındırdığı samimiyet ve hüzün açısından benzeyen filmler yaptığın, sempatinin yanında bolca empati de kurabildiğim karakterler yarattığın için yanaklarından öpüyorum. Bu filmi sevdiğiniz, birlikte aynı yöne baktığınız ve yol aldığınız biriyle izleyin, hayatı paylaşmak üzerine yapılabilecek en güzel filmlerden biri.

Food Inc.: Ne biçim bir ülke bu Amerika diye başlıyorsunuz, vejeteryan olabilir miyim acaba diye düşünüp ah canım annemin yemekleri diyerek salondan ayrılıyorsunuz. Belgesel çok tutarlı, vuruşları çok isabetli, hayvanların çektiği skınıtılar ve sağlığımız üzerinde oynanan oyunların yanı sıra dünyanın en büyük endüstrilerinden biri olan gıda sektörüne ekonomik açıdan yaklaşması (iş güvenliği, ucuz/kaçak işçi çalıştırma, patent hakları vb) ile takdiri hak ediyor. Gösterimden önce etiket hafiyesi olmaya davet edilmemiz vesilesiyle bizi Fikir Sahibi Damaklar'dan haberder etmesi de cabası. Beni en çok etkileyen sözlerden biri çiftçi gibi çiftçi olan adamın "Hayvanlara ve çevreye saygısı olmayan insanların, kendi kültürüne yabancı kültürlere saygılı davranmasını bekleyemem." minvalindeki açıklamasıydı.

Kasi Az Gorbehaye Irani Khabar Nadareh (Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok): İran'dan kötü film çıkmaz desturuyla gittiğim ve beni hiç pişman etmeyen bir film. İran'daki underground müzik üzerine yarı kurgu yarı belgesel, hem müzikseverlere hem de İran'ı merak edenlere tavsiye ederim. Film sonrası yönetmenle yapılan söyleşiyi festival blogundan izleyebilirsiniz.

An Education: Şık ve zarif, eli yüzü düzgün temiz bir film. Tek sorunu kendisini sakin sakin bir yere taşırken birden aman geç kaldım duygusuyla apar topar kapanış yapması ve güme giden mesajı. En büyük artısı ise kendine hayran bırakan Carey Mulligan.

Ayrıca hafiften Being John Malkovic tadı veren Cold Souls ve dehşetengiz sonuyla beni neye uğradığıma şaşırtan Easier With Practice keyifli seyirliklerden, denk gelirseniz izleyip kulaklarımı çınlatabilirsiniz.

Hastası olduğum 3 şey - Atıştırmalık

2010-01-22T15:13:00.005+02:00

Bu aralar elimden düşmeyen abur cuburlar:
Eti Form Mısır ve Pirinç Patlağı - pirinç patlağına fıttırıyorum!
Eti Benim'O Lokmalık - çikolata kaplamalı hindistan cevizli marsmallowlu bisküvi, daha ne olsun?!
Eti Çay Keyfi Gold Müsli - çay içmiyorum ama çay keyfinden vazgeçmiyorum.

Evet doğru bildiniz, ben bir Eti manyağıyım! Ayrıca çok pis reklam tandanslı söz yazarım :D

Özgür Mumcu söyleşisi

2010-01-14T13:21:00.003+02:00

"Türkiye’de Atatürk’ün algılanması noktasında iki grup var. Genel olarak söylersek birinci grup İslamcıları, ikinci cumhuriyetçileri, liberalleri kapsıyor. İkinci grupta ise Kemalistler, ulusalcılar, milliyetçiler ortak noktada buluşuyor. Birinci grubun, daha ziyade liberal kesimin, bakışı babasına isyan eden bir ergen gibi. Tablo şöyle; Atatürk baba ve 15-16 yaşlarındaki takıntılı ergenler de babalarının söylediği her şeyi yanlış bularak, kendilerine yeni bir rol model arıyorlar. Diğer grup ise babasına âşık beş-altı yaşında bir çocuk gibi davranıyor. Babasının yaptığı her şey doğru, babanın yaptığı hiçbir şey eleştirilemez algısından öteye geçemiyor. Yazık ki bu iki algı dışında bir alan da bırakılmadı. Zaten kutuplaşma bu ikisinin sürtüşmesinden doğuyor. Ben her iki durumu da sağlıklı bulmuyorum."

Özgür Mumcu Atatürkçülük ve daha pek çok konuda hislerime tercüman olmuş, ağzına sağlık demek istiyorum.

Röportajın tümünü okumak isteyenler için:

http://www.t24.com.tr/haberdetay/67590.aspx

Kişi kendinden bilir işi!

2010-01-11T17:12:00.000+02:00

Ofiste on günlük izne ayrılan kişinin yokluğunu aratmayacak iki kişiden diğerinin hasta olması sonucu üçç kişilik işi tekk başıma yapıyor olmam, 2010 yılı için süper bir başlangıç değildir de nedir?

Come join the party!

2010-01-05T15:17:00.001+02:00

İnsanın içine tarifi imkansız bir ağırlık çökmüşken bile onlarca defa üstüste Celebration dinleyip oturduğu ofis sandalyesinde kıçını sağa sola sallaması bölünmüş kişilik örneği midir, yoksa Madonna'nın büyüklüğünün ispatı mı?
Ayrıca buradan Fatih Akın'ın son filminin aklıma 'Sol Kıçın' olarak kazınmasına neden olan arkadaşım Hici'ye selam ederim!

Cinsel istismarı önlemek

2010-01-04T08:31:00.000+02:00

3 haftadır Prof. Dr. Sedat Topçu'nun Cinsel İstismar kitabını okuyorum. Kitabın büyük bir bölümü benim beklentimin dışındaki konulara ayrılmış olsa da, cinsel istismarı önleme ve koruma ile ilgili çok önemli bir noktanın altı çiziliyor:

"Eğer çocuk cinsel eğitim görmüşse, genellikle cinsellikten korkmuyorsa ve cinsel istismar konusunda temel bilgilere sahipse, yabancılarla olan rastlantısal ve kısa süreli cinsel içerikli karşılaşmaların ciddi ve kalıcı etki yapma olasılığı düşüktür. Çocuk eğer, hiç cinsel eğitim görmemişse, cinsellik onun için korkutucu, yasak ve suçluluk yüklüyse, göreceli olarak zararsız karşılaşmalar bile panik tepkilerine, uzun süreli suçluluk duygularına ve kaygıya yol açabilir."

Geç kalınmış bir zamanlamayla, ortaokulda kızlar ve erkekleri ayırıp verilen, bolca kıkırdama ve servis camlarına yapıştırılan orkidlerle sonuçlanan 1 saatlik ders dışında çocukluğumda herhangi bir cinsel eğitim aldığımı hatırlamıyorum. Bu konuda bırakın eğitim kurumlarını, televizyondaki öpüşme sahnelerini sansürleyen bir aile yapımız var maalesef. Halbuki, istismar zincirini bir noktadan kırabilmek için 3 maymunu oynamayı bırakmamız şart!

"Çocuk olayı, sakin ve yatıştırıcı bir biçimde karşılayan bir yetişkine anlatırsa, olayın ilk şoku azalır ve ciddi olarak nitelendirilebilecek karşılaşmalar dahi normal bir çocuğu kalıcı olarak etkilemez."

İstismarcıların önemli bir bölümünün çocukluğunda cinsel istismara uğrayan kişiler olduğunu düşünürsek, bu konuda bilinçlenip kendine güvenen ve 'hayır' diyebilme cesaretine sahip çocuklar yetiştirmemizin bu sorunun ana çözümlerinden biri olduğunu söyleyebiliriz.

2009'da iz bırakanlar

2010-01-03T23:38:00.001+02:00

Filmler:

District 9, Neill Blomkamp
Looking for Eric, Ken Loach
Låt den rätte komma in, Tomas Alfredson

Kitaplar:

The Graveyard Book, Neil Gaiman
Aşk, Elif Şafak
Genç Olmak, 80 Yazardan 80 Öykü

Sizler için bu sene unutulmaz olan filmler ve kitaplar hangileri?

Mutlu Yıllar!

2009-12-31T15:50:00.000+02:00

Hastası olduğum 3 şey

2009-12-16T08:07:00.003+02:00

Yeni bir akım başlatıyorum, bundan böyle yeri geldikçe o dönem hastası olduğum 3 şeyi paylaşacağım sizinle.

Bu aralar kulağımdan düşmeyen şarkılar:

Cat Power - Werewolf

The Pierces - Secret

Koop - I see a different you

Dinleyin, dinletin...

Her iyi arkadaşın içinde bir Noel Baba yatar :)

2009-12-15T08:53:00.000+02:00

Servisi kaçırmam konusunda ilkbahardan itibaren yakaladığım düzelme ivmesini son iki haftadır darmadağın etmiş bulunuyorum. Karanlıkta kalkmayı hiç sevmiyorum, kalkamıyorum da sonuçta. Her sabah bir koşuşturmaca, evden servis durağına depar denemeleri, kaçan servisin arkasından hüzünlü gözlerle bakakalış... Bu yılbaşı, güçlerinizi birleştirip bana bir Philips Wake-up Light almak istemez misiniz (omuzlarımı yukarı kaldırıp başımı hafif yana eğmiş, kocaman ıslak gözlerle size bakıyorum şu anda)?

Bir gaza gelme hikayesi...

2009-12-14T16:02:00.003+02:00

Ntvmsnbc'nin 11 Aralık 2009 Cuma tarihli haberinden alıntıdır:

YÖK Başkanı Yusuf Ziya Özcan, Hacettepe Üniversitesi Beytepe Kampüsü'ndeki sosyal tesislerde düzenlediği basın toplantısında, görevinin ikinci yılına ilişkin değerlendirmelerde bulundu.
Önemli açıklamalar yapan YÖK Başkanı Özcan, Danıştay’ın, katsayı kararının yürütmesini durdurmasının ardından bütün olasılıkları dikkate aldıklarını belirtti.
"Gerekirse hukuku dolanacaklarını" söyleyen Özcan, ''B planımız var, C planımız var, D ve E'ye kadar planlarımız var. Bunu baştan biliyorduk. Her şeye hazırlandık'' dedi.

Konuyla ilgili son kararın, 17 Aralıkta yapılacak YÖK Genel Kurulunda alınacağını bildiren Özcan, ayrıntılı açıklamanın da o tarihte yapılacağını kaydetti.
Özcan, ''planlarına, sınav sisteminin de dahil olup olmadığının'' sorulması üzerine, sınav sisteminin ana hatlarıyla aynı kalacağını, sınav tarihlerinin de değişmeyeceğini bildirdi.

Toplantının ardından NTV Ankara Temsilcisi Murat Akgün'ün sorularını yanıtlayan YÖK Başkanı Özcan, katsayı tartışmalarında sürekli gündeme gelen imam hatip liselerini de genel liseye dönüştürebileceklerini söyledi.
Bunun radikal bir değişiklik oLacağını belirten Özcan, “Ortaöğretimde seçmeli din bilgisi dersi olabilir. Bu derste Kur'an, namaz hadisleri, ayetler gibi, İslam’ın temel prensiplerini verebiliriz” dedi.

YÖK Başkanı, "Gerekirse hukuku dolanırız" şeklindeki sözlerine de açıklık getirdi.
Yargı kararlarına karşı saygılı olduklarının altını çizen Özcan, "Ama bizim hukuka karşı bir çözümümüz olacaktır. Hiç durmayacağız" dedi.

Adam bana diyecek bir şey bırakmamış! Ağzım açık bakıyorum ekrana...
Bu nasıl bir hırstır, nasıl bir gaza gelme durumudur, YÖK başkanı nasıl olup da kendi yetkileriyle ilgisi olmayan bir konuda "gerekirse şöyle yaparız, hiç durmayız" diyebilmektedir.
Ayrıca kendi lafının anlamını da mı bilmemektedir, kulağı mı işitmemektedir, imam hatipler genel liseye dönüşürse din dersi nasıl seçmeli olacaktır?
Katsayı eşitliğinin arkasındaki nedenleri alenen ortaya koymasını geçtim, bürokratlarımızın ve siyasetçilerimizin kuklalığını, pervasızlığını ve yüz kızarma konusunda sınır tanımazlığını bize tekrar tekrar gösterdiği için hukukun da bu adama karşı bir çözümü olmasını talep ediyorum!

Sweet dreams

2009-12-03T13:16:00.005+02:00

Son dönemde, yaklaşık son on gündür, hemen hemen her gece rüyamda mezun olduğum liseyi ya da liseden arkadaşlarımı görüyorum. Bilinçaltım bana bir şeyler anlatmak için çırpınıyor besbelli, ama ben bir anlam veremiyorum. Tek bildiğim bu rüyaların beni hüzünlendirdiği. Uyandığımda garip bir yalnız kalmışlık, yitirmişlik duygusuyla başbaşa buluyorum kendimi.

Zaten nedense mutlu rüyalara dair fazla kaydım yok, hayatımda beni en çok etkileyen rüyaları düşündüğüm zaman en kötüleri hatırlıyorum hep. Kanser olduğumu ve yaşamak için çok az zamanımın kaldığını okula giderken karşıma çıkan bir seyyar satıcıdan öğrendiğim rüya var örneğin. Patlamak üzere olan bir mekikten son anda kurtulup uzayda yalnız başıma 20 dakikalık oksijenimin kaldığını farkettiğim bir başka örnek. Mezun olduktan çok sonra bile çalışamadan girdiğim karın ağrıtıcı sınavlar, hiç seyahat etmediğim zamanlarda bir türlü toplamayı yetiştiremediğim bavullar daha sıradan kalıyor.

Çocukluğum boyunca en sık gördüğüm üç rüya, beni öldürmek isteyen kötü niyetli kişilerden kaçtıklarım, okula ayakkabısız ya da çorapsız gittiklerim, ve asansörün en üst katta durmayıp yukarı çıkmaya devam ettiği rüyalar oldu. Asansörlü olanın bir anlamı var, altı katlı bir apartmanın en üst katında oturuyorduk ve ben hep korktum o eski asansör altıncı katta durmayıp ilerleyecek diye. Ama şu okula çorapsız gitme durumunu hala anlayamıyorum. Çok mu içime atıyorum dersiniz, stresli bir yapım olabilir mi acaba?

Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapan Adam'ı uğurlamak

2009-12-01T15:46:00.007+02:00

Filminin çok özel bir yeri yok bende ama kendisinin var. Sinema yapmak için zorunlu varsayılan önkoşulların geçersizliğini bizlere gösterdiği için değil sadece, tutkuyu ve azmi yaşamaya dair ender örneklerden biri olduğu için de...
İnsanın yüreğiyle kafasındaki sesi birleştirip dinlemesinin, hayatı boyunca hayallerinin ve tutkularının peşinde ilerlemesinin en görünür örneklerinden biri olduğu için teşekkür ediyorum ona. Güle güle Ahmet Uluçay...

''Sinemayı sevmenin, ona tutkuyla bağlanmanın nasıl bir şey olduğunu zaman zaman unutuyoruz; onun bir sanat dalı olduğu gerçeğini yadsıyarak işin ticari boyutuna meylediyoruz kimi zaman, rakamlara boğuluyoruz, paranın gücüyle açıklıyoruz sinemanın kapladığı alanı. Ama bir adam vardı ki, onun yaptıkları ya da yapmaya çalıştıklarıyla yeniden hatırlamayı başarıyorduk sinemanın bizler için ne ifade ettiğini. Evet, Ahmet Uluçay’dı o adam; Kütahya’daki köyünde yeşerttiği sinema sevdasını önce efsane kısa filmleriyle, ardından da 'Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak' adlı ilk ve tek uzun metrajlı çalışmasıyla kitlelere yaymayı başarmış, sinemayı çok sevmenin azimle değerlenen dersini vermişti bütün sinemaseverlere.'' (Murat Özer, Sinema eleştirmeni)

Keyif verici maddeler

2009-11-29T22:04:00.000+02:00

Bu aralar o kadar keyifli çalışmalarla karşılaşıyorum ki, işimi gücümü bırakıp koltuğa gömülüp saatlerce ekran karşısında kalmak işten bile değil. 25 Kasım'daki 1 günlük iş bırakma eylemi sonucu bayram için Eskişehir'e gidemeyip elimde bavulumla İstanbul'da kalmam vesile oldu, işte size son zamanların ekran kilitleyicileri:

Lady Gaga: Aramızdaki ilişkiyi şöyle özetleyeyim, ben bu hatunun hastasıyım. Kesinlikle işinde çok başarılı, özellikle canlı performansları beni şaşırtıyor, ama ben asıl kliplerinden gözümü alamıyorum.
Muppets Studios: Kasım başında The Muppet Show'un 40. yılını kutlama etkinliklerimizle başlayan eğlence youtube'da yeni keşfettiğimiz Muppets Studios'da devam ediyor. Eğer henüz izlemediyseniz Bohemian Rhapsody'yi kaçırmayın derim. But still, Statler and Waldorf are my favorite!
Dr. Horrible's Sing-Along Blog: Joss Whedon'ın kısa anti kahraman müzikali. Şarkıları ayrı, şarkı sözlerini ayrı sevdim, Neil Patrick Harris'a zaten bayılıyorum. 6 bölüm halinde youtube'dan izleyebilirsiniz.
HIMYM (uzun uzun söylemek gerekirse How I Met Your Mother): Evet tahmin edebiliyorum, bu sonuncusunu aranızda benim dışımda izlemeyen kalmamış olsa gerek. Ama bu tekrar izlemenize engel değil. Ben şimdilik 3. sezondayım ve it is totally awesome!

Yazı biterken Dengesiz Herifler - Her Gün İçeceğim çalıyordu, klibini mutlaka izleyin derim :)

Turumcu is back!

2009-11-28T22:06:00.000+02:00

No more to say...

The furthest I can go!

2009-04-24T09:06:00.004+02:00

Bir süredir yazmak istediğim halde zaman bulup yazamıyorum, 16 günde 19 film izlemek beni sersemletti, iş yerinde de bütçe dönemi başladı, yoğun çalışmalar.

Tüm bunların yanında ve daha önemli olarak hayatımda şok bir son dakika gelişmesi yaşandı. Siz bu satırları okurken ben Yeni Zelanda'ya doğru yol alıyor olacağım. Yolculuk organizasyonu o kadar son anda oldu, vize işlemlerini öyle hızlı yapmamız gerekti ki hala tam olarak inanamıyorum gittiğimize.

Mayıs başında burada olacağım. Dönüşte görüşmek ve yeni anıları paylaşmak dileğiyle...

On the road again :)

Film Seçkisi 1

2009-04-23T17:08:00.000+02:00

28. İstanbul Film Festivali'nin ilk haftasında izlediğim filmler arasında sizlere önereceklerim (yeterli zamanım olmadığı için ikinci haftayı sonraya bırakıyorum):

8 (Fransa, 2008): 2000 yılında Birleşmiş Milletler dünyadaki yoksulluk oranını 2015'e dek yarıya çekebilmek "Milenyum Gelişim Hedefleri" dedikleri sekiz başlık belirledi. 8 ayrı yönetmenin birer başlığa ilişkin çektiği kısa kısa filmlerin bir araya gelmesiyle oluşan 8, hem ülkemizde haberi yapılmayan Milenyum Gelişim Hedefleri ile ilgili farklı bir şekilde bilgilenmek hem de herbir yönetmenin kişisel penceresinden bakmak için iyi bir fırsat yaratıyor.

Gir Kanıma (Låt den Rätte Komma in, İsveç, 2008): Hem korku gerilim, hem romantik, biraz fantastik, biraz dramatik, hepsini de başarıyla kotarmış. Türler arası yolculuğu seven ve vampir filmlerinden hoşlananlar için.

Evlilik Sınavı (Easy Virtue, İngiltere, 2008): Şaşırtıcı bir şekilde Jessica Biel'in beni kendine hayran bıraktığı ve müziklerine çok emek harcandığını düşündüğüm eğlenceli bir komedi filmi.

Cennetin Yüreği (Himlens Hjärta, İsveç-Danimarka, 2008): Evlilik ve ilişkiler üzerine, yakın çekim planların yoğun olarak kullandığı, son derece sade ve doğrudan anlatıma sahip etkileyici bir film.

Mamut (Mammoth, İsveç-Almanya-Danimarka, 2009): Çok yoğun bir anlatıma sahip, katmanlı, derin bir iz bırakan ve sorgulatan, anlatılmaz izlenir türden.

Il divo (İtalya, 2008): Benim jenerasyonum için pek de bilindik bir isim olmayan, İtalyan siyasetinin elli yıldır var olan en önemli politikacılarından Giulio Andreotti'yi rock müzik eşliğinde ve sıradışı şekilde ele alan politik bir portre filmi.

İz Sürücü (A Nyomozó, Macaristan, 2008): Festivalde beni en çok şaşırtan film oldu. İzlediğim en başarılı kurban-katil tiplemesine sahip, hem eğlenceli hem gerilimli.

Bağımsız Medya İstiyoruz!! (yine yeni yeniden)

2009-04-02T08:30:00.002+02:00

"Sabah Gazetesi’nin genlerinde gazetecilik var. Son 10 senedeki sorunlarına bir bakmak gerekiyor. Sabah'taki çalışanlar öylesine iyiler ki, başlıkları kimseyi memnun etmez ya da huzursuz etmez."

Mehmet Barlas'ın dün akşam Canlı Gaste'de söylediği bu sözlere nasıl güleceğimi şaşırdım! Mavi ekran...

Toplu sünnet organizasyonu yapılır!

2009-03-31T16:43:00.005+02:00

Bu ay kedilerimizin üçünü de kısırlaştırdık. Hepimize gelmiş geçmiş olsun. Kazanda pişirdiğimiz pilavdan size de ikram etmek isterdik ama bir dahaki sefere artık. Deneyimlerimizi paylaşmak isteyenlere anlatacak bir sürü hikayem var! Ama her şey bir yana, ameliyat sonrası boyunluğundan kurtulmak isteyen Saruman'ın evin bir ucundan diğer ucuna moonwalk yapışını görmenizi isterdim :)

Biletlerimi aldım hazırım!

2009-03-30T15:45:00.002+02:00

Efendim, şu yukarıda görmüş olduğunuz biletleri alabilmek için geçen cumartesi sabahı Hici ile birlikte tam 4 (yazı ile dört) saat Atlas Sineması'nın içinde sıra bekledik. Bekleme süremiz her sene 1 saat daha artıyor, sonunda ilk Media Markt mağazasının açılışında satın alacak ürün bulamayıp saatlerce bekleyişin acısını duvarlardaki LCD televizyonları söküp götürerek çıkaran halkım gibi biz de bilet koçanlarını kapışacağız korkarım! Buradan İKSV yetkililerine sesleniyorum, filmler keyifli, organizasyon güzel, bir de Biletix yerine müşetirilerini sömürmeyi seçmeyen bir kanaldan satsanız şu biletleri de biz sinemaseverlerin ayacıklarına karasular inmese. Ama o zaman da sıradaki birbirinden ilginç insan ve sohbete nail olamayacağız, değil mi...

Tüm çilekeş arkadaşlarıma selam eder, keyifli seyirler dilerim :D

Seçimler üzerine...

2009-03-29T16:30:00.009+02:00

Seçimler sonuçlanmadan konu hakkında birkaç kelam etmek isterim, ne zamandır aklımda dönen şeyler vardı ama bir süredir yazamıyorum, anca oturdum ekran karşısına...

Geçen genel seçimlerde DP'nin hüsrana uğraması sonucu Mehmet Ağar'ın istifası ve görevden ayrılması sürecinde, hayatı boyunca sosyal demokrat olan annem Ağar için üzüldüğünü söylemiş, benim ona "Değmez anne, bu adam için mi üzülüyorsun, yapma allahaşkına" demem üzerine beni merhametsiz olarak nitelendirmişti. Geçen gün ise bir arkadaşımın annesinin Muhsin Yazıoğlu'nun ölümüne çok üzüldüğü için yerel seçimlerde BBP'ye oy vereceğini öğrendim. Bu durum (1. yoğun merhamet duygusu 2. seçimlerin yapılma nedenini bambaşka motiflerle bağdaştırmak) ülkem insanına mı özgü merak ediyorum. Siyaset bilimi doktorası yapsam, araştırma konusu alternatiflerimden biri bu olurdu muhakkak.

Seçim kampanyalarını incelediniz mi? İşim nedeniyle bu dönemde İstanbul'un Bağcılar'dan Kartal'a kadar oldukça farklı ilçelerinde bulundum ve biraz gözlem yapma şansım oldu. Yazılı basın ve televizyonu çok takip edemiyorum, ama açıkhavada ve internette yeralan kampanyaları yakından izleyebildim. Hemen hemen her ilçede en organize, en bütünsellik içinde kampanyayı AKP'nin yaptığını farkettim. Öncelikle, düsturunu/parolasını en net belirlemiş, ortaya en net hedef koyan partiydi AKP. Diğer partiler Türkiye'yi geçtim, tüm İstanbul'da bile tek bir motto üzerinden hareket edemediler nedense (burada Saadet Partisi'ni es geçmek haksızlık olur). CHP seçmeninin kent merkezine sıkıştığını biliyorduk, ama CHP'nin o kentli seçmene dahi en azından kampanyası dahilinde tutarlılık içinde yaklaşamaması beni şaşırttı.

Gerçi en önemli konuyu sona sakladım sanırım; "Du bist Deutschland" 2005 yılında başlayan Almanya'da yeni bir milliyetçi duygu ve olumlu düşünce yakalama çalışan bir sosyal pazarlama kampanyasının mottosu. Bizim sevgili kampanyatörlerimiz de bir miktar esintiden kimseye zarar gelmez diye düşünmüşler sanırım. İndiragandi hesabı...

:) (: :) (: :) (: :) (: :) (: :) (:

2009-03-28T10:28:00.000+02:00

Almanya'dan çukumatalarım gelmiş, evde bir bayram havası, Erman beni ne çok severmiş!

Önüm Arkam Sağım Solum Sobe

2009-03-09T14:42:00.006+02:00

Bir kitabı okumayı en keyifli kılan unsurlardan biri önsöz. Hele ki bu önsözü aynı türe eserler vermiş bir başka yazar kaleme almışsa genelde tadından yenmiyor. Kitapların arka kapakları olay özeti ya da eleştirmenlerin tek cümlelik ifadeleri yerine bu önsözlerle donatılsa, kitap seçme işi daha cazip hale gelir kanımca.

Bu şehir arabasız çekilir mi?

2008-12-25T08:41:00.011+02:00

İşe giderken ikidir karşıma çıkan bir reklam var, İETT otobosünün arkasından insanlara sesleniyor:

"Sarıyer-Taksim 20km. Bu şehir arabasız çekilir mi? Taşıt krediniz XXX Bankası'nda!"

Hayır kardeşim, bu şehir asıl arabayla çekilmez, hatta kimi hanelerde iki veya daha fazla araç olmasından dolayı çekilmiyor da! Kaynakların sınırlı olduğu günümüz dünyasında İstanbul'u daha yaşanılır hale getirecek şey, herkesin mütemadiyen şahsi aracını kullanmasını teşvik etmek değil, toplu taşımayı özendirmek olmalıdır. Trafik sorununun çözümü yeni yollar yapmak değildir, yol yaptıkça araç artacak ne de olsa.

Her gün yaklaşık 70 km yol yapan ve İstanbul'un trafik derdinden fazlasıyla muzdarip biri olarak bu konuda asıl çözümün araç sayısının artmasını engellemek olduğunu, bunun da insanlara kısa zamanda çilesiz bir şekilde istedikleri yere gidebilecekleri alternatifler sunarak yapılacağını düşünüyorum. Bu şehir düz değil, kimse Londra ya da Paris metro haritalarını gösterip ahlanıp vahlanmasın. Ama ulaşımın tek çözümü de metro değil, kaldı ki tüm şehri saran bir metro ağı kurulamasa da Lizbon örneğinde olduğu gibi ana noktaları kapsayan hatlar çizilebilir. Üç aydır işten eve dönüşlerimi çile haline getirmesine rağmen metrobüsün de yılmaz destekçisiyim ayrıca. Umarım diğer toplu taşıma araçları ve servisler için de benzer çözümler üretilebilir. Pozitif ayrımcılık önemlidir ve gerektiğinde kullanılmalıdır!

Son dönemde bana sıkça sorulan bir soru var, araba kullanıyor muyum? Hayır kullanmıyorum. Neden? Şu an arabam yok ve şimdiye kadar hiç ilgimi çekmedi. Ama bir gün mutlaka olacak diyorlar. Neden bu araba diretmesi? Oturduğum mahalleyi düşünüyorum. 3 dakika mesafede bir metro ve otobüs durağı, iki market, bir poliklinik, ve tüm ihtiyacımı sağlayacağım bakkal manav tesisatçı nalbur kargo bayisi banka şubesi pastane lokanta var. Yaklaşık 20 dakikalık yürüme mesafesi içerisinde ondan fazla sinema, yedi tiyatro, iki konser salonu, bir alışveriş merkezi, bir açıkhava tiyatrosu, bir kongre merkezi var. Ama sokağımda park yeri yok. Bu durumda ben niye araba alayım söyleyin a dostlar?! Aslında ehliyet almak vardı bu seneki planlarım arasında, ama böyle diretenler oldukça ona da hiç bulaşasım gelmiyor.

Milgram Deneyi ve Sonuçlarının Düşündürdükleri

2008-12-24T16:42:00.003+02:00

1960lı yıllarda yapılan ve o günden beri çok ses getiren Milgram'ın otoriteye itaat deneyi tekrarlandı. Aslında yaklaşık 50 yıldır deneyin farklı varyasyonları yapılıyor ve şaşırtıcı bir biçimde benzer sonuçlar alınıyor. Benim oldukça ilgimi çeken ve sonuçlarının dikkatle izlenmesi gerektiğine inandığım bir deney Milgram'ın yaptığı; temel insan davranışlarından biri olan otoriteye karşı itaate yönelme eğiliminin yüksekliğini ölçüyor. İşin ilginç yanı, bunca yıldır tekrarlanan deneyler gösteriyor ki cinsiyet, milliyet, eğitim durumu gibi etkenler ortalama itaat sonucunu değiştirmiyor; önemli olan çevresel faktörler. Yani düşündüğümüzden çok daha fazla insan (hatta belki biz bile) otoritenin baskısı ya da çevrenin etkisi altında tahmin ettiğimizden daha radikal eylemlerde bulunabilir. Peki çevresel etkenlerle ortaya çıkan şiddet eğilimini nasıl engelleyebiliriz?

Konu ile ilgili sosyal psikolog Prof. Dr. Çiğdem Kağıtçıbaşı'nın yorumu:

"Bir kişiye zarar vermek için o kişiyi ‘diğer’, ‘farklı’, ya da ‘öteki’ olarak görmek gerekir. Oysa, eğer empati kurup, o kişiyi anlamaya çalışıp bir şekilde yakın hissederseniz, o zaman ona kötülük yapma ihtimali azalıyor. Bunun da uygulamaları çok önemlidir. Bütün bu ‘düşman’, ‘diğer’ görüşler, aslında saldırganlığa kolaylıkla yol açabilen güçler, temelinde kendinden farklı görmek yatıyor. Oysa, kendine yakın görüp empati kurabilmek, o kişiyi insan olarak anlayabilmek, çok daha insancıl yaklaşımlara yol açabiliyor ve saldırganlığın önüne geçebiliyor."

Deneyin detaylarını öğrenmek için:
http://tr.wikipedia.org/wiki/Milgram_deneyi
Ropörtajın tümüne ulaşmak için:
http://www.ntvmsnbc.com/news/469997.asp

Buradan yola çıkarak değinmek istediğim bir konu var, "Ermenilerden Özür Diliyorum" kampanyası. Bu konuda söylenebilecek çok şey var, özrün içeriğine ya da biçimine yönelik. Katılırsınız, katılmazsınız ya da karşı çıkarsınız. Ama özür dileyenleri vatan haini, komplocu, şuursuz, özür dilemeyenleri ise milliyetçi, ırkçı ya da faşist ilan etmeden önce, kim neyi niye yapıyor bir düşünmeli, anlamaya çalışmalı, bunu yaparken de kolaya kaçmamalı. Okuyun, düşünün, yorumlayın, yaftalamayın!

Annemin sesiyle güne uyansam...

2008-11-30T21:32:00.001+02:00

Sabahları telefonun alarmıyla uyanmaktan sıkıldım ben!

Günün sözü

2008-11-27T10:38:00.004+02:00

"Büyükbabam, herkes öldüğü zaman geride bir şey bırakmalı, derdi. Bir çocuk, bir kitap, bir resim, bir ev, yapmış olduğu bir duvar ya da bir çift ayakkabı. Ya da ekili bir bahçe. Ellerinin bir şekilde dokunduğu ve ruhunun öldüğün zaman gidebileceği bir şey, öyle ki insanlar senin diktiğin ağaç ya da çiçeğe baktığı zaman seni orada görebilsinler. Ne yaptığın önemli değil, derdi, yeter ki sen ellerini onun üzerinden çektiğin zaman, ona dokunduğun zamanki halini değiştiren bir şey yapmış olasın."

Fahrenheit 451, Ray Bradbury, İthaki Yayınları

Hollywood'dan taleplerim var!

2008-11-26T23:07:00.000+02:00

Al Pacino polis memurunu, FBI ajanını, dedektifi oynamasın ya da herhangi bir şekilde polislerle ilgili, seri katillerin konu edildiği filmlerde yer almasın.
Terminator Salvation teasırında bizi coşturduğu kadar iyi çıksın ve Christian Bale en az Edward Furlong kadar unutulmaz bir John Conner yaratsın.
God bless Robert Downey Jr!

Ben Turumcu Hanım Nasılım?

2008-11-02T22:00:00.004+02:00

Bu sene filmekimi benim için oldukça verimsiz geçti. Gişeyi ilk defa hafta içi bir gün açtıkları, biz çalışan insanları Biletix'e mecbur bıraktıkları ve ben de monopol gücünü abuk subuk kullanan Biletix'e gıcık olup online alışveriş yapmadığım için, gişeye ancak hafta sonu ulaşabildim, ve görmek istediğim filmlerin hiçbir seansına bilet bulamadım. Bu durumda gözümü karartıp uygun olan 2 filme balıklama atladım, sonuç yarı hüsran oldu. Wong Kar-wai'nin 14 sene sonra yeniden kurguladığı "Zamanın Külleri"ni, yönetmenin önceki filmlerinden oluşan beklentiyle izlemememiz gerekiyormuş. İsrailli yönetmen Eran Riklis'in "Limon Ağacı"nın ardına da öncekinin dram yönünü dengeleyecek aydınlık bir film yerleştirmeliymişiz. İKSV yetkilileri, lütfen Biletix dışındaki alternatif bilet satış kanallarına yönelin ya da en azından gişe açılışını hafta sonuna koyun, ben beklemeye razıyım, bilet bulamamaktan iyidir.

Filmekimi hayalkırıklığının ardından, enseyi karartmamak adına, Mamma Mia'ya koştuk. İyi ki de öyle yapmışız, enfes bir müzikaldi! Sanırım şu an annemin bildiğinden daha fazla ABBA şarkısı biliyorum :) Son derece eğlenceli, akıcı, düzenlemelerin çok başarı olduğu, hikayenin şarkılar ile cuk diye örtüştüğü bir gösteriydi, hele de sonunda yaptıkları bis tadından yenmedi.

Sonraki hafta sonu ise kuzenimle birlikte katılmayı geleneksel hale getirmeyi planladığımız Avrasya Maratonu vardı. Halk koşusu için (İngilizce Fun-run adını vermişler, neden bilemiyorum) tüm hazırlıklarımız tamdı, kaydımızı yaptırıp göğüs numaralarımızı almış, koşu kıyafetlerimizi hazırlamış, gidiş rotamızı çizmiştik. Ama sabah kalktığımızda karşılaştığımız yoğun hava muhalefeti nedeniyle pazar gününü kuzen kuzen evde geçirmek durumunda kaldık. Aman aman zatüre olmaya niyetimiz yok... Beklentiler önümüzdeki seneye kaldı artık.

BRANDALISM

2008-10-31T22:09:00.002+02:00

"Any advertisement in public space that gives you no choice whether you see it or not is yours. It belongs to you. It's yours to take, re-arrange and re-use. Asking for permission is like asking to keep a rock someone just threw at your head."
Banksy, Wall and Piece, Century 2006

Hastasıyız, ilgiyle izliyoruz: http://www.banksy.co.uk/

Patatas Bravas

2008-10-22T18:53:00.008+02:00

Bir önceki postta da belirttiğim üzere, bayram tatilini fırsat bilip dünyada yaşamayı en çok istediğim yere, Barcelona'ya bir haftalık bir gezi düzenledik. İşte uzun süredir defterimde bekleyen gezi notları:

Gidiş - dönüş tarihleri: 29 Eylül - 6 Ekim

Her zamanki gibi, öngörülenden çok daha fazla iş, uçuş öncesi sabaha kaldı. Havaş'a binmek üzere evden çıkmamız gereken saatte daha edgerunner saçlarımı kesiyordu. Ama kolumda saat olduğu müddetçe güç benim yanımda, havalanına zamanında varıp Advantage Lounge'da yemek bile yidik :)

Yaşlanıyor muyum ne, eskiden uçaklarla ilgili hiçbir kaygım yokken artık kalkışlarda gözlerimi sıkı sıkı kapatıp kalp atışlarımı yavaşlatmaya odaklanıyorum. Yoo kaybedecek şeylerim artmadı aslında, ama endişelerim mi çoğaldı acaba?

Barcelona'ya girdiğimiz zaman ilk dikkatimi çeken, yani bizi havaalanından şehre getiren otobüsteyken ilk gözlemlediğim şey, motorsikletlerin trafikteki yoğunluğu, kadın motorsiklet sürücülerinin çokluğu ve bütün sürücülerin (+yolcuların) mutlaka kask kullanması oldu.

7 gün boyunca kimseye yol sormak zorunda kalmadan çoğunlukla yürüyerek (şansımıza hava çok güneşliydi) ama gerektiğinde metro ve otobüs de kullanarak şehrin büyük bir kısmını dolaştık. Yönlendirme sistemleri o kadar başarılı ki, hiç Katalanca bilmeseniz de, istediğiniz yere kolayca ulaşabiliyorsunuz. Örneğin, pazar günü sadece öğlene kadar açık olduğunu bilmediğimizden kapısının önünde kalakaldığımız Miro müzesinden kendi başımıza yarım saat içerisinde aktarmalı olarak otobüs ile Park Güell'e gitmeyi başardık. Halbuki bir de İstanbul'u düşünün, hangi duraktan hangi otobüs saat kaçta geçer, o otobüs hangi duraklarda durup hangi yöne gider, sormadıkça bilinmez, doğru bilgi alacağınız da şüphelidir.

Ekim ayının başında gitmemize rağmen, şehir dünyanın dört bir yanından gelmiş turistlerle doluydu. Benim en sıklıkla karşılaştığım Amerikalı ve Hollandalı turistler oldu. Bununla birlikte şaşırtıcı şekilde Uzakdoğu'dan gelen turist sayısı çok azdı. Ama edgerunner tatil boyunca çektiği 900 kare fotoğraf ile Japonları aratmadı. Turizm İspanya'nın en önemli gelir kaynaklarından biri olsa gerek. Turistler için hazırlanmış turların, gezi rotalarının, alışveriş imkanlarının bolluğu insanın ağzını açık bırakıyor. Barcelona'yla kıyaslanınca pek çok ülke kendini pazarlama konusunda sınıfta kalır.

Barcelona hem Gaudi sayesinde bir nevi açık hava müzesi (yine de bu tanımın Roma için daha uygun olduğunu düşünüyorum), hem de farklı çeşitlilikteki sergi ve müzeleri ile kocaman bir sanat çeşnisi. Müze gezmeye zaman ayıracaklara Artticket almalarını öneriyorum. Hem farklı seçkileri (2 adet modern sanat müzesi, 2 adet kişisel ressam müzesi, 1 adet mimari müze, 1 adet ulusal sanat müzesi) hem de uygun fiyatıyla bence oldukça kolaylık sağlayıcı bir uygulama. Bize ilk gittiğimiz gün Barcelona'yı gezmek için 4 gün yeterli demişlerdi, sanırım bu oldukça turistik bir zaman birimi. Keza biz yapmak/gezmek/görmek istediklerimizi 1 haftaya sığdıramadık.

Barcelona'ya ait en beğendiğim yaşamsal düzenlemelerden biri ise bisikletlerle ilgili. Bicing isimli firma, şehrin dört bir yanına bisiklet park alanları koymuş. Ve Bicing'e ait olan bisikletleri bu park alanlarına bırakarak ortak olarak kullanabiliyorsunuz. Bir üyelik kartınız var (sanırım kontör ya da zaman bazlı sözleşme yapılıyordur)

, bu kartı okutarak herhangi bir park yerindeki bir bisikleri alıyor ve gitmek istediğiniz yere yakın diğer park yerine bırakıyorsunuz. Bisikletim çalındı, nereye park edeceğim, garajım yok, evim 5. katta bisikleti nasıl indirip çıkartacağım, gidişi bisikletle yapıyorum ama dönüşte otobüse binmek istiyorum nasıl olacak bu dertlerine son. Çevreyle dost, insanla dost ulaşımı destekliyoruz :)
Tabi bir de, Katalan milliyetçiliğine değinmek gerek. Şehirde İspanya'ya atıfta bulunulan tek şey sanırım iki dilli tabelalardaki "İspanyolca" başlığı. Ekonomik olarak da ülkeye bağımlı bir hali olmayan Barcelona, Katalan milliyetçiliği konusunda oldukça hassas. Gerçi bu gidişimde konuyu orada yaşayan insanlarla tartışamadım hiç, ama gözlemlerimden çıkardığım sonuç yoğun olarak kendini hissettiriyor.
Sürekli yapım halindeki, kocaman bir şantiyeyi andıran İstanbul'dan sonra, Barcelona'da yaşamak bir kez daha çok cazip geldi. Ulaşımın kolaylığı, şehrin yaşayan insanlar düşünülerek oluşturulmuş yapısı, denizle barışık durması, insanların tanıdık gelmesi... Geniş bulvarları, güzel tarihi binaları, parkları, meydanları, uzun plajları...
Gidince görmeden dönmemeniz gerekenler: Gaudi'nin bütün eserleri, özellikle La Pedrera, Park Güell, La Sagrada Familia; Palau de la Música Catalana; Parc de la Ciutadella; Port Vell; Museu Nacional D'art De Catalunya.

Livin la vida loca

2008-09-29T06:25:00.002+02:00

Oh be, sonunda delicesine koşuşturmaca bitti, iş yerinde ticari seneyi kapattım ve bavulumu kaptığım gibi tatile koşuyorum.

Dönüşte bir sürü anı, gezi notları ve fotoğraf paylaşmak dileğiyle...

Herkese iyi bayramlar!

Barselona yolcusu kalmasııııın :)

Astala Vista Bebek *

2008-09-21T19:53:00.007+02:00

Bugün misafirlikte televizyon izlerken 'Terminator: The Sarah Connor Chronicles'a rastladım. Terminator 2'yi en iyi filmler sıralamamda üst sıralara yerleştiren biri olarak, diziyi oldukça beğendiğimi belirtmek, izleyemeyecek olmaktan dolayı duyduğum üzüntüyü sizlerle paylaşmak isterim. İçinde bir yerlerde Terminator sevgisi barındıranınız varsa, diziyi benim yerime de takip etmesini rica ediciim...

* Nam-ı diğer Hasta la Vista Baby. Yolların ustasıyım, Türkçe dublajın hastasıyım!

Bir tatil hikayesi

2008-09-18T20:22:00.003+02:00

Bir hafta terlik giydikten sonra rahata alışan ayaklarınız ayakkabılarınıza isyan bayrağını açmış, sırt çantanızın dibinde kumlar var, çamaşır makinesinin önünda başta havlular olmak üzere şehre ait olmayan tüm giysiler, cüzdanınızdan gidiş dönüş otobüs biletleriyle bagaj fişleriniz çıkar. Teniniz tuzlu, saçınız denizin verdiği doğal güzellikle kıvır kıvır hala, bir hafta boyunca gazeteyi basılı kağıttan okumanın, sabahları kızarmış ekmek ve reçel yemenin, güneş sivilcesi çıkarmanın, sevgiliyle başbaşa kalmış olmanın huzuru akar damarlarda...

Tatil geride kaldı ama tatil fotoğraflarına büyük ekrandan bakabiliriz artık!

Benim artık umudum yok!

2008-09-16T13:49:00.003+02:00

Neden mi?

Tuzla Tersaneleri'nde göz göre göre işçiler ölüyor...
Konya'da tüp patlamasıyla kaçak bir Kuran kursunun öğrenci yurdu çöküyor, 18 çocuk enkaz altında hayatını kaybediyor, velilerin biri bile şikayetçi olmuyor, takdir-i ilahi...
Doğumevinde 15 günde 28 bebek ölüyor, kimsenin çıtı çıkmıyor...
Antalya, tarihinin en büyük ve en zarar verici orman yangınını yaşıyor, 4 gün boyunca cayır cayır yanıyor ormanlarımız...
Tekel bayiler belediye zabıtalarınca ölesiye dövülüyor, biz görüntüleri televizyondan izliyoruz...
Gözaltına alınıp tutuklananlar 1 yıl boyunca iddianamesiz olarak hapiste tutuluyor...
Polis, dur ihtarına uymadığı için 7 ayda 13 insanı insanı vuruyor...
İktidar partisinin genel başkan yardımcısı alenen 1 milyon dolar rüşvet alıyor, ne iktidardan ne medyadan ses yok...
RTÜK başkanının adı Almanya'daki Deniz Feneri davası iddianamesinde defalarca geçiyor, konuyla ilgili Türkiye'de atılmış hiçbir adım yok...
Sürekli ya elektriğimiz ya suyumuz kesik...
Kesik olmadığı zaman da suyumuz arsenikli, elektriğimiz 4 ayda bir %20 zamlanıyor...
Petrol rezervlerinin yanıbaşında yaşasak da, dünyanın en pahalı akaryakıtını kullanıyoruz...
99 depremi nedeniyle konan özel iletişim vergisini 9. yılında ödemeye devam ediyoruz...
Trafik cehennem gibi...
İnternetimiz sansürlü...
Başbakan çevrecinin daniskası...

Ve bütün bunların karşılığında, sıradan bir vatandaş olan ben, gelirimin 3'te 1'ini, daha elime geçmeden, devlete vergi olarak ödüyorum.
Neyin karşılığında?
Yukarıda saydıklarımın...

Turumcu Doomgünü

2008-09-03T17:18:00.000+02:00

Güneşin çevresindeki 26. turumu tamamladım, durmadan dinlenmeden bir sonrakine başladım. Yörüngede 27. turumu atarken, bir yandan da şunları yapsam fena olmaz hani dediklerim:

Anane ziyaretlerinin sıklığını artırmak

Sistematik bir okuyucu olmak
Mutfağımla barışmak
Ehliyet almak
Servis kaçırma sıklığımı haftada birden ayda bire indirmek

Daha çok meyve yemek

Bu arada, özel doğum günü mesajları nedeniyle uzaklarda olan iki dosta teşekkür etmek, beni düşündüklerini bilmenin ne kadar özel ve güzel hissetmeme neden olduğunu kendilerine hatırlatmak isterim :) Turumcu kedicik keyifle mırıldar...

gökyüzü

2008-08-30T16:39:00.004+02:00

İçimde dipsiz bir hüzün. Sanki hayatım boyunca biriktirmişim gibi, sanki hiç durmadan matlaşıncaya kadar ağlasam anca geçecekmiş gibi...
Dünü hatırlayamıyorum, yarını göremiyorum, bugünü yaşayamıyorum...
Sadece gökyüzünü izlemek istiyorum.

Eskişhir'den dönerken otogarda, dersanesi okulundan erken başladığı için benimle birlikte gelmek zorunda kalan kuzenimin ders yoğunluğundan bahsediyorduk. Lise zamanlarım aklıma geldi, her sabah erkenden kalkmak zorunda olduğum, her yandan o gereksiz ÖSS baskısını hissettiğim zamanlar. "Ne zor günlerdi," dedim anneme; "ama şimdi çok daha zor. Hep böyle zorlaşacak mı, sıkıntı hep artar mı hayatta?". "Hayır," dedi annem, "merak etme, şimdi en zor zamanını yaşıyorsun. İnan geçecek." İnanmak istiyorum annem...

Küçük Prens

2008-08-19T07:37:00.000+02:00

"... Ama şimdi açık konuşalım. Ben kutuların içindeki koyunları göremiyorum. Belki de büyükler gibiyim biraz. Büyümek zorunda kaldığımdan olacak..."

Bağımsız Medya İstiyoruz

2008-08-17T15:55:00.000+02:00

"Bir ülke düşünün, yılda 78 milyar dolar petrol ihracatı yapsın, 44 milyar dolarlık da benzin ithal etsin, sonra da bu benzini satın aldığı fiyatın üçte birinden az bir fiyata halkına satsın... Bu ülkenin adı İran. İslami diktatörlük olmasa bir gün bile ayakta kalma şansı olmayan bir ‘istikrar’a sahip ülke.
Bir başka ülke düşünün, nüfus artış hızı eksi, 5 milyona yakın vatandaşı HIV pozitif ve ölmeyi bekliyor, erkeklerinin çoğu alkolik, işçilerinin yarısı ay başında maaş aldıktan sonra 10 gün işe gelmiyor, iyi yetişmiş insan gücünün çoğunu yurtdışına kaptırmış, petrol zengini ama Amerika’nın oyununa geliyor, yeniden bütün parasını silahlanmaya yatırmak üzere, çünkü ‘eski güzel günler’ini özlüyor, oraya geri dönebileceğini sanıyor...Bu ülkenin adı da Rusya, çökmekte olan, nüfusu azalan bir ‘imparatorluk.’ "

Manipülasyonda sınır tanımadığına üzülerek tekrar şahit olduğum İsmet Berkan, ya çok safım ya da unutkan, her seferinde beni yeniden şaşırtıyor.
Yazının tam metni için 17 Ağustos 2008 tarihli Radikal'e başvurabilirsiniz.

Patik + Antipatik = Sempatik

2008-08-10T14:12:00.002+02:00

Kafam yerinde değil bu aralar...
Umarım sıcaklardandır...

Oh be!!

2008-08-08T21:38:00.002+02:00

Yaklaşık sekiz senedir televizyonsuz yaşayan bir insanım. Üniversite hayatımın başlangıcında kendiliğinden ortaya çıkan bir durumdu bu, daha sonra kendi tercihime dönüştü, hatta şimdilerde inatlaşma halini aldı. Hayıflandığım tek nokta, reklamları kaçırmam! Haberim de olmuyor çoğu zaman, sinemada karşıma çıkmazsa ya da birileri beni haberdar etmezse ben göremeden mefta oluyor o güzelim reklamlar.

Neyseki bir tanesi yakaladım, şimdi evde durup durup bunu dinliyorum. Asık suratımın yegane ilacı aşağıdadır efendim:

http://www.avea.com.tr/tr/sta/reklam_filmleri/rebel_moves.shtml
Kovalasın tavşanlar,
Haydi iyi akşamlar!!

Pazar 08

2008-07-27T13:29:00.004+02:00

Evde geçirilen turumcu bir pazar eğlenceleri:

Cep telefonunun tuşlarıyla Big in Japan çalıp kahkaha krizine girmek
İki hafta önce Kilyos'ta feci bir şekilde yanan bacak, sırt, kafa derilerini soymak
Bol bol kavun karpuz tüketmek
Yüksek Sadakat eşliğinde bas gitar çalıp bas bas şarkı söylemek
Uyumakta olan kedileri göbeklerinden öpmek suretiyle uyandırıp mırıldatmak

Kadınca III

2008-07-20T11:18:00.007+02:00

La Santa Roja'nın beni mimlemesinin üzerinden 3 ay geçmiş olmasının verdiği utançla yazıyorum, ama haticeye değil neticeye bakarsak yazıyorum :)

İşte saygı duyduğum üç hatun:

1- Cate Blanchett
Bu insanüstü varlık, duruşu oyunculuğu söylemleri giydikleri kısaca her yaptığıyla beğenimi ve takdirimi kazanmış biri. Bünyesinde ona saygı duymamı sağlayacak olandan çok daha fazla özelliği bir arada barındırıyor; akıllı (içinde yer almayı seçtiği filmlerden bu sonuca varıyorum), yetenekli ve işini iyi yapıyor, zevkli ve zarif (ne giydiğini takip etmeye çalıştığım ender insanlardan biri), en çok özendiğim şeylerden biri olan 3 çocuklu bir aileye sahip, ve ropörtajlarından takip ettiğim kadarıyla kim olduğunun ve ne yaptığının tümüyle farkında olan ve bundan memnuniyet duyan bir kadın. Daha ne olsun...

2- Sevin Okyay
Kendisini çok uzun süredir takip ettiğim söylenemez, açıkcası Harry Potter'ın çevirmeni olarak girdi hayatıma. Ama bugüne kadar okuduğum en güzel çeviriyi yapmış olması üstelik bunu serinin sonuna doğru kendi oğluyla birlikte yapması tüm dikkatimi çekti, o gün bugündür takipçisiyim. Sempatik tavırları ve yazıları, duyarlılığı ve geniş eleştirmenlik yelpazesi ile hem hayran olduğum hem de örnek aldığım kadınlardan biri.

3- Sally Potter
Yönetmen, senarist, müzisyen, dansçı, oyuncu... Tüm bunları tek bir potada başarıyla eritip ortaya The Tango Lesson gibi bir filmi çıkartabilen bir kadın... Kendisine saygı duymayayım da kime duyayım.

Buradan bu mim oyununda bayrağı Muhtelif'e devrettiğimi açıklıyor, kendisine bundan sonraki yazılarında başarılar diliyorum :)

* Fotoğrağ, Little Master'a aittir.

Kaçan uykuların peşinden...

2008-07-17T06:54:00.000+02:00

İki sabahtır çeşitli nedenlerle sabah 04:30 gibi uyanıp yatağın içinde her iki yönde de defalarca dönüp debelendikten sonra tekrar uyuyamayacağıma kanaat getirip saat beş buçukta ayaklanıyorum. Haber sitelerine ve hava durumuna baktıktan sonra önceki akşam yorgunluktan elimi süremediğim işlere koyuluyorum. Evi toplayıp yerleştiriyorum -hanemizde yaşayanların sayısı arttığından bu yana inanılmaz dağılıyor her yer, iki kedi evin içinde tavanlar haricinde ayak, düzeltiyorum pati basılmadık yer bırakmadılar-, çamaşırları asıp kuruyanları katlıyorum, bulaşıkları yerleştiriyorum, meyve yiyorum. Hafta içi evden çıkmadan önce sakin sakin bunca zaman geçirmek ilginç bir his.

Beyoğlu'na veda mı?

2008-07-16T11:53:00.001+02:00

"Birkaç yıldır kendi kendini idare eden Beyoğlu Sineması’nı, artık sabit giderlerini ödeyemez hale geldiği için eğer bir çıkış yolu bulamazsak bu yazı çıkaramayacağından temmuzda kapatma kararı aldık.”

Sevin Okyay'a ait 12 Temmuz tarihli yazı için:
http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=YazarYazisi&ArticleID=887990&Yazar=%20&VersionID=&Date=15.07.2008&PAGE

Bilet sırası izlenimleri

2008-07-15T11:17:00.000+02:00

Dün Biletix sırasında beklerken, önümdeki kadın Yaşar'ın Rumeli Hisarı'ndaki konserine en ön sıradan VIP bileti alarak tek başına benim 2 kişilik 2 konser bütçemi aştı ve beni hayretler içerisinde bıraktı. Sonra düşündüm, benim bu derece hayranlıkla (gişedeki görevliyle yaptığı konuşmalardan zenginlik değil hayranlıkla hareket ettiği sonucuna vardım) küçük çapta bir servet harcayarak konserini en ön sıradan izlemek isteyeceğim biri var mı diye, ama kimse aklıma gelmedi. Tutkusuz muyum neyim?!

Not 1: RHCP'ı canlı yakalarsam bilet fiyatına bakmam ama gidip sahne önü de almam sanırsam.
Not 2: Biletix tekel olmasının avantajlarını sonuna kadar sömüren bir firmadır. Kendisinden 3 lirayı bile sakındığım için buzlu limonatamı içip ayaklarımı uzatırken internetten bilet almak yerine, halkın arasına karışıp sıra bekleyip alıyorum biletimi. Gönül ister başka satış kanalından alma şansımız olsun, yüzümüz kendilerini bir daha hiç görmesin.
Not 3: Cevahir'in arka merdivenleri ergen çiftlerin gizli buluşma mekanıymış, dün bunu gördüm. Başka yerde hiç mi kumru kumru takılamıyorlar da bu kadar rahatsız yerlerde duruyorlar?

Ketchup

2008-07-12T20:25:00.006+02:00

Tam iki ay aradan sonra tekrar merhaba! Hemen hızlı bir güncelleme yapalım, bakalım neler olmuş turumcu'nun hayatında bu zamanda:

İlklerle dolu bi 2 aydı diyebilirim. Evlilik kervanına ilk firemi verdim. Caanım Ayçacanım ile Boncuk Vahit Bey dünya evine girdiler, üstelik sağlam olsun diye tam iki kere. Benim de nikah şekeri dağıtıcı ve yer gösterici olarak görev aldığım düğün pek bir eğlenceli geçti. Kendilerine ömür boyu mutluluklar ve kocaman bir yastık diliyoruz!

Bu sırada, ailemizi genişlettik, Saruman'ın kuzusu mırıldak Müdür yuvamıza katıldı. Erkek kardeşi Düdük ise bir süre misafirimiz oldu. Düdük'e yeni ailesinin yanında mutluluklar, Müdür'e ise kocaman bir hoşgeldin! Kendisi bira kapağı kovalamayı, sinek peşinde koşmayı, bizim soframızda gördüğü her yemekten otlanmayı, bakkala sarkıtılan sepetinde içinde uyumayı, öpülüp koklanmayı pek seviyor. Bu arada geçici bir süreliğine de olsa üç kedili bir evde yaşadım, her şey heryerdeydi, unutulmaz bir deneyim!

Bunların yanı sıra;
- Kuzenlerimle bir ilki gerçekleştirip hep birlikte tatil yaptık. Marmaris'in Turunç Koyu'nda 4 gün 3 gece tam pansiyon bol gırgır şamata dedikodu, biraz tavla, biraz okey, bolca Cartoon Network, çeşitli gazete, az havuz çok deniz, oldukça sıcak bir tatil geçirdik.
- Mezunlar Günü, Toyota Yaris Fest, Hisar kahvaltıları, anlayacağınız yaz aktiviteleri teker teker geçiyor.
- Amman kaçırmayın diyeceğim Utanç / Buda As Sharm Foru Rikh, keyifle izlenir diye düşündüğüm "21", sakın yaklaşmayın diyeceğim ise "The Happening" var.

Ee tabi bu esnada, güzel memleketimin işini bilen güzel insanları da boş durmuyor. Özellikler şu son ayda o kadar hız kazandı ki yaşananlar, gündemi nereden nasıl takip edeceğimizi, kime neye inacağımızı şaşırmış durumdayız. Konuyu en güzel özetleyen yorumu aşağıda bulacaksınız:

Bundan böyle arayı bunca açmamak, düzenli bir şekilde görüşmek dileğiyle...

Bir Festivalin Ardından

2008-05-12T19:19:00.002+02:00

Bu seneki Uluslararası İstanbul Film Festivali'ni önceki birkaç yılın aksine büyük bir memnuniyetle kapattım. Son iki yıldır nedense festivalde izlediğim filmlerin çoğunu beğenmiyor, yoğun bir hayalkırıklığı ve tatmin olamamanın burukluğunu yaşıyordum. Bu sene biraz film seçim kriterlerimi değiştirmem (destansı masalsı filmlere güle güle) biraz da genel seçki kalitesinin yüksek olması nedeniyle keyifle geçirilmiş iki hafta ve iz bırakan filmler kaldı geride.

İşte size naçizane festival filmi listem:

The Daarjelig Ltd., ABD 2007, Wes Anderson (öneriyorum)
Sieben Tage Sonntag, Almanya 2007, Niels Laupert
La Cité des Enfants Perdus, Fransa 1995, Marc Caro / Jean-Pierre Jeunet (öneriyorum)
Sukkar Banat, Lübnan 2007, Nadine Labaki (şiddetle öneriyorum)
La Fille Coupée en Deux, Fransa 2007, Claude Chabrol (önermiyorum)
Paris, Fransa 2008, Cédric Klapisch (öneriyorum)
Canlandırma Sineması, Alexander Petrov'un tüm filmleri
Dante 01, Fransa 2007, Marc Caro (şiddetle önermiyorum)
Les Animaux Amoureux, Fransa 2007, Laurent Charbonnier (şiddetle öneriyorum)
Be Kind Rewind, ABD 2008, Michael Gondry (şiddetle öneriyorum)
XXY, Arjantin 2007, Lucía Puenzo (şiddetle öneriyorum)
Lezoni di Volo, İtalya 2007, Francesca Archibugi (öneriyorum)
99 Francs, Fransa 2007, Jan Kounen (şiddetle öneriyorum)
Die Welle, Almanya 2008, Dennis Gansel (şiddetle öneriyorum)

KadınCa II

2008-05-11T19:34:00.002+02:00

Birkaç hafta önce (buraya oldukça geç yazabildiğim düşünülürse birkaçtan biraz fazla olabilir) içimdeki fotoğraf aşkı kabardığı için, bir cumartesi sabahı Edgerunner ile birlikte Emirgan'a gezi düzenledik. Amaç laleleri çekmek. İstedim ki fotoğraf makinemin pasını sileyim, ama istemek yetmiyormuş, yanıma film de almalıymışım! Ne yapayım, makinenin içindeki film yeni sanıyordum, meğer uzun süre kullanmayacağımı bildiğimden midir nedir, içi boşmuş. Olsun, bu vesileyle Edgerunner'ın süpersonik fotoğraf makinesini kullanmayı öğrenmiş oldum. Kendisine teşekkürü bir borç bilirim, yine de benim caanım Canon AE1'im, benim caanım 50mm lensim demeyi de ihmal etmem.

Asıl bahsetmek istediğim, şu kısacık gezi sırasında şahit olduğum ve ağzımı bir karış açık bırakan anne - çocuk diyalogları aslında. Eğitimin temelinin sağlıklı ebeveyn - çocuk iletişimine dayandığını düşünürsek, ülkemizde çocukların ne kadar tutarsız, sağlıksız, yanlış yetiştirildiğini basit birkaç örnekle aktarmak isterim:

Olay 1

3 kişilik bir aile; 3-4 yaşlarındaki kız çocuğu önde koşuşturmakta, anne ile baba kızı tehditvari bir şekilde uyararak arkadan ilerlemektedir. Biz tam yanlarından geçerken olaylar gelişir:

Baba (Edgerunner'a soruyor): Burada çocukları kaçırıyorlarmış, değil mi?

Edgerunner: Ben hiç duymadım öyle bir şey, bilmiyorum.

Anne: Esra dur! Dur diyorum, durmazsan canını yakmak zorunda kalacağım. (Çocuğunu dövmeden önce bu kadar medenice uyaranını ilk defa duydum.)

Olay 2

Anne hızla ileriye doğru koşan 4-5 yaşlarındaki oğluna seslenmektedir:

Anne: Emree, o tarafa doğru koşma, polis var orda yakalar seni, gel buraya. (Polis korkusu taa küçükten yerleştirilmiş hepimizin içine. Niye tehdit ve korkutma yöntemi bu kadar sık ve yersiz kullanılır?)

Olay 3

Anne ve yüksek sesle ağlamakta olan oğlu yanyana yürümektedir.

Anne: Bak Sinan, eğer ağlamayı bırakmazsan seni burada bırakır giderim. Ev çok uzakta, kendin gelemezsin, kalırsın burada bir başına. (Muhtemelen annenin gerçekleşmeyen üçbinbeşyüzaltıncı tehdidi, zira bu seferki de zerre kadar etkili olamadı.)

Ne zaman ki çocuklarımıza birer yetişkin gibi davranacağız, o zaman düzgün iletişim kurabilen, sorumluluk sahibi, iyi yetiştirilmiş bireylerimiz olacak. Ama bizim yetişkinlerle iletişimimiz de sorunlu değil mi?

Dursun zaman dursun

2008-04-19T15:43:00.000+02:00

Günler 30 saate çıksın istiyorum, haftadaki gün sayısı da artsın mümkünse. Benim fazladan zamanım olsun yaşamaya istiyorum; günün sonunda zaman duracak, benim sonraki güne başlayana kadar 5-6 saatim daha olacak.

Çünkü bu şekliyle hayata

YE-Tİ-ŞE-Mİ-YO-RUM.

KadınCa

2008-04-16T15:07:00.002+02:00

"Depremde bir şey dikkatimi çekti: İlk sarsıntıda evi barkı, çoluk çocuğu bırakıp balkondan atlayanların hemen hepsi erkekti. Biz, yiğitliğimize pek laf kondurmasak da, kriz anında gözüpek olan kadındır. Onların cesareti, kafalarına koydukları şeyler için ateşe yürüyebilmeleri büyülüyor beni. Tabii doğurganlıkları, yaratma yetileri, acıya dayanıklılıkları da... Bir de organizasyon yetenekleri... Gün boyu çalışıp akşam televizyon seyrederek fasulye ayıklarken bir yandan da çocukların ödevlerini takip edip, telefon faturasının son ödeme tarihini düşünebilmelerine, ertesi günü planlayabilmelerine hayranım. Haksız bir görev bölümü belki; ama evde rahat yazabiliyorsam, bunu eşimin organizasyon dehasına borçluyum."

Böyle buyurmuş Can Dündar Muhtelif'in blogunda görüp okuduğum röportajında. Kendisine özel bir hayranlığım yok, ama bu söylediklerini okuduktan sonra başarılı gözlem ve analiz becerilerden ötürü elini sıkmak, bir süre sohbet etmek istedim. Anlaşılmak güzel şey vesselam...

Yaşasın Afro Saç!

2008-04-09T11:09:00.004+02:00

Kendime kahkül kestim. Perma mı yaptırdın diye soranlar oldu. Yok artık...

Kırmızı Koltuk (Mayıs 2007)

2008-04-07T16:52:00.006+02:00

Hero (Ying Xiong), Çin 2002, Yimou Zhang

Uzun süredir izlediğim en "güzel" film. Görüntüler nefes kesici, ekrana kilitlenip kaldım diyebilirim. Her ne kadar hikayenin üçte ikisini zekice ve iyi düşünülmüş bulsam da, maalesef son bölüm film boyunca yükselen beklentimi karşılamadı. Yine de DVDsi edinilmeli, ara sıra raftan çıkarıp dökülen sarı yapraklar eşliğinde Kartanesi ile Ay'ın dövüş sahnesi izlenmeli. Leziz...

Next, ABD 2007, Lee Tamahori
Şimdiye kadar sinemaya uyarlanmış Philip K. Dick eserlerinin damağımızda bıraktığı tad nedeniyle vizyona girer girmez koşarak izlemeye gittiğimiz, ama hevesimizi kursağımızda bırakan bir film. Aksiyon sineması sevenler için izlenebilesi, ama çok özel bir yanı olduğunu söyleyemeyeceğim. Nicholas Cage ne kadar çok film çeviriyor bu arada, değil mi?

Little Miss Sunshine, ABD 2006, Jonathan Dayton - Valerie Faris
Son dönemde moda olan Amerikan aile içi trajedisini birkaç adım ileri taşıyan, herbir karakteri tipleme olmaktan çıkarıp gerçekten yaşayan insanlar haline dönüştürebilmiş, kendini izleten, farketmeden yorum yaptıran başarılı bir film var karşımızda. Gülümsemek ve moral bulmak isteyenler, önden buyrun :)

Copying Beethoven, ABD / Almanya 2006
Agnieszka Hollandİyi oyunculuk izlemek isteyenlere önerimdir. Klasik müzik severler, filmin tüm müzikleri Beethoven'a ait, sırf 9. senfoninin prömiyerinin gösterildiği sahne için bile izlemeye değer bence.

Beta Ayakkabı Kampanyası

2008-04-03T10:37:00.002+02:00

SİVAS '93

2008-04-02T08:34:00.006+02:00

Hiçbir şey, eyleme geçen cehalet kadar korkutucu olamaz!

Düüt düt düt! Bu iş yerinde grev var!

2008-03-30T23:25:00.003+02:00

Cuma günü eve dönerken serviste kulak misafiri olduğum konuşmaları aktarmak isterim:
Efendim, biz ne kadar tembel bir milletmişiz, aylaklığa alışmışız, sendikalar çıkarları zarar gördüğü için bu kadar tantana yapıyormuş, grev yapıp vatandaşı mağdur duruma düşürüyormuş. Almanya'da 65 yaşından önce emeklilik yokmuş, ama biz kolaya alışmışız, olur muymuş, mış miş muş...
A benim canım vatandaşım, önce hakkını bileceksin, hem kendininkini, hem ötekininkini berininkini, bileceksin ki eşitsizliklere, haksız kısıtlamalara söyleyecek sözün olsun. Bileceksin ki nice işçi sendikasının biraraya geldiği iş bırakma eylemini tembellik gibi kof ve kolaya kaçan bir sıfatla yorumlamayasın. Herkesi kendin gibi koşullarda çalışıyor sanmayasın; her daim tamah etmeyi erdemden, sesini yükseltip şikayet etmeyi bozgunculuktan saymayasın.
Benim sevgili vatandaşım, bütün diğer etmenleri yok ya da denk sayıp illa güzide garp ülkeleriyle kıyaslama yapacaksan, Almanya'daki emeklilik yaşının yanı sıra Fransa'daki haftalık çalışma saatlerini araştırıp okumanı tavsiye ederim. Batı Avrupa'da çalışma koşulları, ücretler, haklar nedir, burada ne kadarı geçerlidir, her iki ülkede eşit sürelerde çalışan insanların yıpranma katsayıları nedir önce öğreneceksin, öğreneceksin ki tembel miyiz değil miyiz gerçekten karar verebilesin.
Ah benim güzel vatandaşım, sen yeter ki düdüklenmeyi iste, düdükleyen bol bol bulunur ne de olsa!

Nerede bu pause tuşu?

2008-03-27T16:17:00.004+02:00

Yoğunlaştırılmış iş ritmimden dolayı sersemlemiş bir şekilde koşuştururken etrafta, bir an için hayatı donduruyorum:

- Ali Muhittin Hacı Bekir'den koca bir kesekağıdı dolusu fındıklı akide şekeri aldım bu hafta sonu, çok seviyorum çok, ne kadar yesem doymaaaam!
- Her sabah servise yetişme telaşında karşılaştığım, mihenk taşı niteliğinde iki ortaokul kızı var. Bizim köşeden başlayıp sokağın sonuna kadar aynı rotayı paylaşıyoruz. Eğer yolun başında onların önüne geçersem, servise yetişebileceğimi anlayıp rahatlıyorum.
- Bahar geldi, etraf güzellendi. Kimse dillendirmiyor diye midir, sanki çiçeklenen ağaçların o insana enerji veren güzelliğini bir ben görüyorum. İçim kıpır kıpır oluyor dümdüz kantin bahçesinin ortasında pembiş çiçekleriyle tostop duran ağacı gördükçe. Çıkıp iki kare fotoğraf çekemediğime yanarım...
- Cumartesi günü İstanbul Film Festivali'nin üç buçuk saatten uzun süren bilet kuyruğunda önümüzde yer alan, Hici ile birlikte sık sık tebessüm etmemizi sağlayan, Boğaziçi Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olduğunu düşündüğüm bayanlara burdan selam ederim!
- Torunlarım büyüyor, görseniz öyle güzeller ki, elimde olsa her gün ziyaretlerine gideceğim. Dünya üzerinde yavrular biz onları sevelim de kıyamayıp besleyelim büyütelim diye ayrı bir sevimli doğuyorlar sanırım.

Now, play!

Soru - Cevap

2008-02-24T22:21:00.002+02:00

Soru: İstanbul'a kar yağınca yaşanacakları bir İzmirli mi yoksa bir Ankaralı mı daha iyi öngörür?

Bu arada, İzmir'in havasına ve kızına güven olmaz diyenler halt etmişler. Haftanın başında yağan kardan dolayı evde mahsur kalıp işe gidemezken daha aynı haftanın sonu gelmeden paltoyu evde bırakıp güneş gözlüğüyle flört etmek başka hangi şehirde yaşanır acaba?

Eleştirmenin Notu: Otur, Sıfır ya da Aferin, Beş Yıldız!

2008-02-21T09:24:00.008+02:00

Sanırım yaşlandıkça beğeni kriterlerim yükseliyor, keza tam anlamıyla bir filmi kolay kolay beğenemez oldum. Örneğin, dün akşam sinemadan çıkarken çoğu izleyicinin içtenlikle ve coşkuyla dile getirdiği "çok güzel filmdi" yorumuna içim burkularak dudak büktüm. Tamam keyifli, iyi niyetli, hoş bir filmdi ama eksikliklerini görmezden gelmemi sağlayamadı bu özellikler ne yazık ki. Evet, her zaman mükemmelliyetçi bir insandım ve beni memnun etmek hiçbir zaman kolay olmadı, ama eski festivalleri hatırlıyorum, bitiş jeneriğini ağzım açık hayran hayran perdeye bakakalmış bir şekilde izlediğim çok daha fazla film olurdu bugüne oranla. Sanırım dünyayla birlikte beğenilerim de değişiyor. Amaç da bu zaten, daha rafine bir zevke sahip olabilmek. Yine de bazen daha cahil kalmak istediğim zamanlar oluyor, mutlu olmak öyle daha kolay çünkü.

(Ara Not: Buraya kadar yazdıklarımı bir okudum da, oldukça snob bir ifade kullanmışım, ıyy iyi ki iki üç film izledim, hemen eleştirmen kesildim başımıza!)

Gelelim akşamki filme. "In Search of a Midnight Kiss" yılbaşı gecesini yalnız geçirmek istemeyen iki yabancının 31 Aralık günü internet üzerinden ayarladıkları buluşma ve sonrasında gelişen olaylarla ilgili bir film (konuyu bir cümlede anlatmaya çalışmak beyhude bir çaba ama aynı zamanda gerekli de). Konusu ve yapısı itibariyle Before Sunset'i oldukça andırmakla birlikte (filmden sonraki kısa söyleşide yönetmen Before Sunset'den çok etkilendiğini, bir nevi daha kişisel ve daha cinsel mizah yüklü bir film yapmak için yola çıktığını dile getirdi) mümkün olduğunca iki filmi kıyaslamadan değerlendirmek istiyorum, çünkü öyle yaparsam In Search of a Midnight Kiss maçı hükmen mağlup kapatacaktır. Oldukça içten, yönetmenin kendini ve arkadaşlarını kattığı bir çalışma olması filmi keyifli kılarken, karakterlerde özellikle de baş kadın karakterde bir "copy&paste" varmış izlenimi yarattı bende. Yani yönetmen (aynı zamanda filmin senaristi) beğendiği ya da ilginç bulduğu özellikleri sanki bir kişinin üzerinde toplayarak o karakteri yaratmış gibi. Filmin başında aşırıya kaçan bir dominantlık, kabalığa varan bir kendine güven sergileyen Vivian, kitapları iğrenç bulan müzelerden nefret eden çok küt bir karakterken filmin ortasında LA'de boş duran tarihi tiyatrolar için garip bir hassasiyet gösteriyor, bu diyalog da nereden çıktı şimdi dedirtiyor. Karakterler ya da olaylar gerçekçi olmak zorunda değil bir filmde, benim asıl beklentim onların tutarlı olması. Kendi başına hoş duran olayları ard arda sıralayarak birçok güzel sahne içeren ama bütünlüğü olmayan bir film ortaya çıkmış oluyor. Filmin sorunu da tam olarak buydu bence, samimi ve güzel ama bütünsellikten uzakta.

Uy-ku-suz

2008-02-20T21:37:00.001+02:00

Çeçe sineği saldırısına uğramış gibiyim, bitmez tükenmez bir uyuma isteği, çapaklı gözlerle şaşkın ve yorgun bakışlar, etkinlik ayırt etmeden süregelen "bitse de uyusam" düşüncesi... Yakıtım her ne idiyse sanırım tümüyle tükettim, şimdi depoyu doldurmam gerek. Bunun için önce şöööyle güzel bir uyku çekeyim!

On ikiiiiii

2008-02-15T09:42:00.001+02:00

Efendim, 7. AFM Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali yani IFİstanbul 2008 programıma hemen aşağıda görmüş olduğunuz güzide linkten ulaşabilirsiniz. Haa bu sizin ne işinize yarar bilemiyorum, ama madem bu seneki festival sitesinin böyle bir güzelliği var, biz de yararlanalım değil mi!

Turumcu'nun festival programı

Kara Elmas

2008-02-14T16:16:00.004+02:00

Penguen şimdiye kadar gelmiş geçmiş en güzel kapaklarından birine imza attı bu hafta. Benden size bugüne özel armağan olsun :D

T.K.M.

2008-01-31T10:54:00.000+02:00

Tekilayı çok sever,
Eliyle servis eder.
Kalmayınca limonu, portakalı yanına ekler.
Kar demez, buz demez
Aşar dağları, taşları.
Ne keder, ne gam durdurur
Konseptsel bakışları.
Ankara'dır memleketi,
METU'den hep arkadaşları,
Mozaiktir pastası,
Eskişehir'dedir eğitim tayfası.
Ritüeldir jüri onun için
Tek kankam Mert bu şiir senin için.

Güfte: T. Güçlü Sağnak

Yayıncının Notu: Yaa kıskanıyorum ama, kimse bana şiir yazmıo...

19 Ocak'ta, Saat Üçte, Aynı Yerde...

2008-01-16T10:00:00.000+02:00

Saruman'ın Gelini

2008-01-14T14:28:00.000+02:00

Her şey Saruman'ın beklenenden önce çiftleşme dönemine girmesiyle başladı. Gerçi Saruman'a has bir durum değil bu, geceleri sokaktan gelen seslere kulak verdiyseniz, farketmişsinizdir. Havada aşk kokusu var :) Geçen mayıs ayında benzer bir süreç geçirdiğimiz için, bizi nelerin beklediğini az çok biliyorduk. Bu sefer hem yaş hem de fiziksel olarak gerekli büyüklüğe ulaştığını düşündüğümüzden acil olarak bir gelin arayışına girdik. Ve işimizin kolay olduğunu sanmak gibi bir gaflete düştük.

Niye kolay olmasındı ki, elimizin altında internet denen hayat kurtarıcı ve bu tür konularda yardım ve yataklık yapan bir sürü web sitesi vardı. Hemen kolları sıvadık, Saruman adına hesap açıp gerekli kayıtları yaptırdık, foruma daldık, ve duvara tosladık. Eş arayan kediler listesi daha başlıklardan bizi şoka sokmuştu. Asil siyamına safkan eş arayanlar, damadını lekesiz gri ya da siyah iran arasından seçmek isteyenler, chincillacılar, vancılar, kısacası kedisine eş aramak değil güzellik yarışmasına yavru yetiştirmek isteğinde görünenler... Bize kimsenin cins olmayan bir erkek kediyle kızını çiftleştirmeyeceğini, çünkü öyle bir durumda yavruların safkan olmayacağını ve yuva bulmakta zorluk çekileceğini açıklayanlar... Demek ki insanlar birlikte yaşayacakları canlıları görünümüne göre seçiyorlardı, önce bir soyunu sopunu araştırıp seceresini öğreniyorlardı. Halbuki biz Saruman'ı görmeden sevip birlikte yaşamayı kabul etmiştik. Halbuki biz sadece gençler anlaşsın istemiştik, dil din ırk renk ayrımı yapmadan. Çocuk Esirgeme Kurumu'nda önce akpa pakça sarışın renkli gözlü bebeklerin evlat edinildiğini söylemişlerdi de, inanmak istememiştim. Seveceğin canlının güzeli çirkini mi olur? "Güzel olan sevgili değil, sevgili olan güzeldir." dememiş midir Tolstoy!

Peki bizim hikayemizin sonu nasıl mı bitti? Neyseki benzer düşüncede olan tek kedisever biz değiliz. İpek ile Cem'in biricik kızları Möcül'ü bir haftalığına evimizde ağırladık ve uzun uğraşlar sonrasında sanıyoruz ki Möcül hamile... Genç yaşta babaanne olacağım ne güzel! O bir haftada yaşananlar ise Saruman ile Möcül'ün özelinde :)

Aynı çağda yaşamadan çağdaşım olabilen yazar: Jules Verne

2008-01-11T18:05:00.000+02:00

Aşağıdaki paragraf Jules Verne'nin Yirminci Yüzyılda Paris isimli romanında Michel, Quinsonnas ve Jacques isimli üç dostun arasında geçen konuşmadan alıntıdır. Bakalım yazıda geçenler size de bir yerlerden tanıdık gelecek mi:

- Ticaret ilişkileri halkları birbirlerine sımsıkı bağlıyor. İngilizlerin, Rusların, Amerikalıların bizim şirketlerimize yatırılmış banknotları, rubleleri, dolarları yok mu? Akça kurşunun düşmanı değil mi, pamuk balyası da top mermisinin yerini almadı mı? Düşünsene Jacques! İngilizler, bize tanımadıkları bir haktan kendileri yararlanarak yavaş yavaş Fransa'nın en büyük toprak sahipleri haline gelmiyorlar mı? Ülkemizde uçsuz bucaksız toprakları, adeta illeri var, fetihle değil parayla alınmış! Böylesi daha güvenli tabii. Kimse aldırış etmemiş, bırakmışlar adamları ülkeyi satın alsınlar diye! Öyle ki bu gidişle toprağımızın tümüne sahip çıkacaklar, böylelikle Fatih Guillaume'un rövanşı da alınmış olacak!

- Azizim, dedi Jacques, şunu aklına koy; ve sen de genç dostum, iyi dinle, zira yüzyılın inancının fındık kabuğuna sığdırılmış ifadesidir bu. Montaigne zamanında, ya da Rabelais, "Ne biliyorum?" deniyordu; on dokuzuncu yüzyılda formül "Bundan bana ne?" oldu; şimdi ise şöyle deniyor: "Bunun getirisi ne?". Demek istediğim savaşın bir getirisi olduğu gün, örneğin bir endüstri girişimi gibi, işte o gün savaş geri gelecektir.

Dip Not: Verne'in bu romanı 1863 yılında kaleme aldığı tahmin ediliyor. Ama o dönemdeki yayıncısı Hetzel, ona gönderilen taslağı son derece kesin bir şekilde reddettiği için eser rafa kaldırılıyor ve uzuun bir süre sonra, ancak 20. yüzyılın sonlarına doğru gün ışığına çıkıp basılıyor. İlgilenenler Tübitak Popüler Bilim Kitapları dizisinde son derece uygun bir fiyata edinebilir.

Kutlu Mutlu Olsun II

2008-01-02T13:25:00.000+02:00

Yeni yıl ve bu blogun 50. yazısı aynı zamana denk geldi, daha nice senelere ve yazılara :)

2008 yılında her birimizin en büyük dileğini gerçekleştirmesi umuduyla!

Şeyy, bir sorum olacaktı...

2007-12-25T15:34:00.000+02:00

Sıkmalık portakal kalın kabuklu mu oluyordu, ince kabuklu mu?

Açıl susam açıl

2007-12-10T14:15:00.000+02:00

Ta taaa, düşündüm taşındım sizleri büyük yükten kurtaracak bir çalışma yaptım, işte karşınızda gönlümden geçen yılbaşı listesi :)

yıl boyu yetecek pamuk şeker

bir kasa manolya

yaldızlı balerin elbisesi

antika bir akordeon

melek kanatları

Tim Burton'ın eskiz defteri

rüyalarımı hatırlama yeteneği

yıldız tozu

İspanyolca ya da Japonca

köpük dolu kocaman bir havuz

Sağlam kafa sağlam vücut ve bir sürü laf

2007-11-19T11:18:00.000+02:00

Bu sabah gazetede bir haber dikkatimi çekti; "Kimi Raikkonen'in Formula1 şampiyonluğu resmiyet kazandı" deniyor başlıkta. Raikkonen'in Ferrari pilotu olduğunu bilmiyor değilim, sene boyunca süren McLaren'in 'teknoloji casusluğu' haberlerinin de takipçisiydim, ama ne son yarıştaki itirazdan, ne de tarihin en genç şampiyonu olma şansını 1 puanla kaçıran Hamilton'dan haberim var. Ne büyük hüsran! Ben ki lise hayatım boyunca, pazar öğleden sonralarını aile içindeki ciddi muhalefete rağmen vın zınn vınn dönüp duran (bizzat annemin tanımlamasıdır) arabaları izleyerek geçirirdim. Bütün takımlar, pilotlar, pistler, taktikler hakkında bir fikrim olurdu. Ben ki Efes Pilsen basketbol takımını oyuncuların boy uzunluklarına kadar bilirdim, Final Four yolundaki maçları skorları unutmayacak şekilde izlerdim. Ben ki tenisçilerin sadece şampiyonlukları değil oyun stilleri hakkında bile yorum yapabilirdim. Peki ne oldu şimdi, ne zaman kaybettim kendi yaşamım dışında kalan şeylere ilgimi, kendim içinde yer almasam da yapanları izleyerek keyif aldığım şeyleri?

Eskilerden bir demet

2007-11-18T18:44:00.000+02:00

Geçen gün film seanslarını öğrenmek için sinema sitelerini dolaşırken, taa eskilerden kalma film yorumlarımı buldum. Sanırım 2. sınıfın ortalarında bir zaman, sinema.com hala eli yüzü düzgün ve adam gibi bir siteyken, izlediğim filmlerle ilgili kısa yorumlar yazma girişimim olmuş. "muş" diyorum çünkü hangi filme ne yazmışım hiç hatırlamıyordum görünceye kadar. Bir kısmı çok "cheesy" olsa da, yorumları buraya aktarmak istedim. Yaşlanmak böyle bir şey işte :)

Hamam (Hamam, Ferzan Özepetek, 1997)
Beni hem Ferzan Özpetek'e hem de İstanbul'a hayran bırakan film, belki de şu an bu şehirde yaşıyor olmamın sebebi! Bir şehrin insanı nasıl kendine bağlayıp değiştirebileceğinin en güzel sunumu!

Tesis (Tez, Alejandro Amenabar, 1996)

Çok iyi bir gerilim filmi. Yönetmen şiddete karşı duruşunu en iyi şekilde ortaya koymuş, filmde şiddet görüntülerini olabildiğince az kullanarak vermek istediği mesajı süper iletmiş bence.

Sibirskiy Tsiryulnik (Sibirya Berberi, Nikita Mikhalkov, 1998)
Arkadaşlık, dayanışma, aşk ve hepsinden önce RUSYA. Umarım günün birinde Türkiye için de insanların içini bu derece orada olma ve keşfetme isteğiyle doldurabilecek bir film çekilir.

Chocolat (Çikolata, Lasse Hallström, 2000)
Filmin bitiminde dönüp tüm salondaki izleyicilere baktım, hepsinin yüzünde kocaman birer gülümseme vardı! Böylesine güzel bir film, böylesine güzel bir son. Çok sıcak çok insancıl, tıpkı sıcak çikolata gibi.

Vidocq (Pitof, 2001)

Şaşırtıcı finali ve daha sonra tüm olayları birbirine bağlamak için göstereceğiniz çabadan dolayı izlemeye değer. Finallerin hemen bitiminde izlediğim için belki ama bazı sahneler beni fazlasıyla yordu ve bence yeteri kadar net değildi. Edgar Allan Poe hayranlarının izlemesi gerek yorumuna ben de katılıyorum.

L'ultimo Bacio (Son Öpücük, Gabriele Muccino, 2001)
Afisinden beklenmeyecek kadar akıcı ve dolu dolu bir film! insan ilişkilerinde mutlak doğruların olmadığını, yaşananlarda haklıyla haksızlıgın içiçe oldugunu anlatıyor. bu arada italyan filmlerinin müzikleri süper oluyor bence.

Amen (Amen, Costa Gavras, 2002)
Etkileyici! Bir insanın tüm hayatını üzerine kurdugu degerlere olan inancının yıkılmasının sonuclarını gördüm filmde! bu degerler ister bir insana, ister politik ya da dini bir sisteme dayalı olsun inancın sarsılması insanın umudunun kalmaması gibi bir etki yaratıyor. filmi izleyenler sanırım sorgulamadan kabul ettikleri her şeyi yeniden gözden geçirecekler, ve kendilerini dünyada yaşananlar hakkında daha fazla sorumlu hissedecekler.

El Crimen del Padre Amaro (Peder Amaro'nun Günahı, Carlos Carrera, 2002)

Sonunda "E yani ne oldu, bu muydu, kahrolsun erkekler!" dedirtti bize. Film kilisenin günahlarını Amaro'nun yaptıklarıyla yansıtmaktan çok, genç rahibin ne kadar bencil olduğunu anlatıyor. Filmi görmeden önce okuduğumuz 'aşkıyla kilisenin arasında kalan tutkulu aşık rahip' yazılarından etkilendiğimiz için olsa gerek, tutku ya da arada kalmışlıktan çok katıksız düşüncesizlik ve bencillikle karşılaşınca hayalkırıklığına uğradık.

The Magdalene Sisters (Günahkar Rahibeler, Peter Mullan, 2002)

Dogmacı din duygusundan çok, din çatısı altında sunulan duyarsızlık, bulunduğu konumu sömürme ve gücünü kabul ettirme gösterisi var bu filmde. Bence en önemli nokta, kızların bu iktidarı nasıl kabullendikleri. biraraya gelip başkaldırmaları durumunda hepsi özgür kalabilecekken sinmeleri insanın kendi gücünü nasıl da görmezden gelebildigine iyi bir örnek. bu yüzden de filmin sonu bence çok önemli.

8 Femmes (8 Kadın, François Ozon, 2002)
Tam olarak belirli bir türe sığdırılamayacak bir film bence. 8 kadın da çok başarılı yansıtılmış. Özellikle Isabelle Huppert'ın oyunculuğuna dikkat!

Hable Con Ella (Konuş Onunla, Pedro Almodovar, 2002)
Çok narin ve insancıl bir film! Marco'nun sevdiğiyle paylaşamadığı güzellikler için ağlaması da bunun en güzel göstergesi...

Senfoni

2007-11-14T12:52:00.000+02:00

Hayat çok kişilik bir oyun olsa da,

Başrolde hep sen varsın, bunu unutma!

Çok evin tek çocuğu olanlar bilirler, hele çocuklukları yaşıtlarıyla sokaklarda doya yayıla oynayarak geçmediyse, apartman çocukları denen kuşağa mensuplarsa çok iyi bilirler; insanın kendisi bu dünyada daim kalacak tek yarenidir. En güvenilir sırdaş, en uyumlu arkadaş, en sözü dinlenir danışman, bir monoloğu diyaloğa çevirme yeteneği ve eğilimi sınırsız öteki ben.

Gün gelip de bu monoloğun baskın sesine denk bir başka ses girip açık pencereden içeri hayat bir diyaloğa dönüştüğünde, o ilk ve tek kalıcı yaren susmaz ama sesini kısar belki. İçerlerde bir yerlede mırıldanmaya devam eder. Küstürmemeli...

Akrostişlerle Siemens'e Doğru

2007-11-07T10:24:00.000+02:00

Sabahları her gün evden işe gelirken,
İflahım kesiliyor servisi kovalarken.
Etrafta hiç kimse yok, aman tanrım ne erken!
Masamda bulurum kendimi, elimde anteilige kosten,
Endivarholvari yönlerim kabarır çalışırken.
Nasyonel ve rasyonel diye bahsederler şirketten.
Sen de gel, katıl bize ayrı kalma Siemens’ten!

T. Güçlü Sağnak arkadaşımızı kutluyor, edebiyat hayatındaki başarılarının daim olmasını diliyoruz :)

Rüzgar gibi

2007-10-04T13:31:00.000+02:00

Günler kısalmaya başladı, artık sabahları karanlıkta kalkıyorum (daha doğrusu kalkamıyorum, bir müddet sürünüyorum). Karanlıkta uyanmak sanki çok daha az uyumuşum gibi etkiliyor beni; gün ışığı öyle değerli bir şey ki, varlığına fazla alıştığımız için önemini farkedemiyoruz.

Eylül bitti, hop diye, gelip geçiverdi. Bir yıl daha geride kaldı yani (doğumsal, okulsal ve ticari olarak). Havalar biraz serin, günler daha kısa, ve ben bu döngüyü her sene unutup, her sene şaşırmayı beceriyorum. Benim bildiğim, mandalina zamanı gelmiş olmalı, ama ortada hiçbir turumcu yuvarlak yok. Yoksa bu küresel ısınma dedikleri, benim mandalinalarıma da mı dokunacak?

Ellerine sağlık Alexander Alexandrov

2007-09-29T08:41:00.000+02:00

Bir milli marşın melodisinin çok hoşunuza gittiği oldu mu hiç? Ya da bir marşı akustik olarak dinleyip beğendiğiniz, zevk için dinlediğiniz? Cevabınız hayır ise, Rus milli marşını dinlemenizi öneririm. Karşılaştığım en çeşitli anlamlar yüklenebilen, en duygusal ama coşkulu melodi, en marş havasında olmayan marş.

Arama kelimeleri "Rus, Rusya, Rusya Federasyonu, SSCB, Sovyet" milli marşı.

Miss Teen South Carolina

2007-09-28T23:46:00.000+02:00

Q: Recent polls have shown one-fifth of Americans can't locate the US on a world map. Why do you think this is?

A: I personally believe that US Americans are unable to do so because uh, some people out there in our nation don't have maps and I believe our education like such as South Africa and uh, the Iraq and everywhere such as and I believe that they should our education over here in the US should help the US..should help South Africa and should help the Iraq and the Asian countries so we will be able to build up our future for our children.

Bu olayı hangi vahim yanından ele alsam, bilemedim. Miss Teen USA 2007 yarışmasında cillop bir soruyla karşılaşan kendine güveni tam ama o anki anlayışı yarım olan genç güzel kızımız henüz ismini bile bilemediği Asya ülkeleri ve nereyi kastettiği meçhul olan Güney Afrika ile geleceğimiz, çoçuklar, eğitim ve yardımlaşma üzerine kurulu demeciyle standart olmayan bir soruya standart bir cevap vermiş oluyor. Kızın soruyu anlamadan kotarmaya çalıştığı yavan cevaba mı yanayım, yoksa yöneltilen sorunun işaret ettiği soruna mı? Bir kıtanın yarısını kaplayan bir ülkenin yerinin o ülke vatandaşları tarafından dünya haritasında bulunamaması, eğitim medya vb araçlarla varılması hedeflenen bir noktayı belirtmez mi sizce? Bu dünyada ABD'den başka ülke yoktur, bu nedenle bu dünyada ABD'ninkiler dışında gözetilmesi gereken çıkarlar da yoktur. Yaşasın varolsun yükselsin ABD'dir, gerisi boştur koftur yalandır.

Canlı yaşamak isteyenlere, videonun linki:

http://www.youtube.com/watch?v=lj3iNxZ8Dww&mode=related&search

Türk medyası nereye?

2007-09-17T09:25:00.000+02:00

Aydın Doğan'ın basın yayın kuruluşlarının yaklaşık yarısına sahip olması ve bu tekel olma gücünün gerek bu araçların yönetimi, gerekse içeriğini fazlasıyla etkilemesi sonucu, ağustos ortasında başladığımız Doğan Grubu protestosuna devam ediyoruz (biz: edgerunner ve ben). Online olarak takip ettiğim gazeteleri okumamayı seçtiğim için, daha bağımsız bir alternatif aramaya yöneldim, ama ne yazık ki beni tatmin eden bir gazeteye henüz rastlamadım. Konu sadece haber almak değil; dezenformasyon, yanlı haber ya da otosansür şikayetlerimin yanısıra, severek ya da sevmeyerek takip ettiğim hemen hemen tüm yazarların "patronu/işvereni" Doğan Grubu. Umudum, medyanın içinde yer alanların da bu durumdan dışarıdan takip edenler kadar rahatsız olması ve bunun yeni bir oluşuma alan açması. Kısacası, bağımsız medya istiyoruz, basın özgürlüğünü savunuyoruz!

Not: "Gazeteci, kalemini kırar ama satmaz." sözünün, Hürriyet gazetesinin kurucusu gazeteci karikatürist Sedat Simavi'ye ait olduğunu, Türkiye'de yapılan ikinci uluslararası karikatür yarışmasının 1983 yılında düzenlenmeye başlayan 'Simavi Uluslararası Karikatür Yarışması' olduğunu, ve Doğan Medya Grubu'nun Hürriyet gazetesini satın almasının ardından yarışma adının 'Aydın Doğan Uluslararası Karikatür Yarışması' olarak değiştirildiğini biliyor muydunuz?

25. Yıl Şenlikleri

2007-09-16T17:00:00.002+02:00

Evet kabul etmesi biraz zor ama ben de asır kavramına bulaştım kıyısından köşesinden. Bi eylül sabahı bir de baktim ki çeyrek asrı devirmişim, arkamda koccaman 25 yıl duruyor. Hatırlayıp benimle paylaşanlara teşekkürü bir borç bilirim. Mesaj atanların ellerine, telefon edenlerin dillerine, kalkıp da gelenlerin ayaklarına sağlık! Bu 25 yıl, sayenizde dolu dolu geçti :D

Fotoğraflarla Datça

2007-09-14T18:19:00.000+02:00

Tatile başlarken, Datça'ya henüz varmışız, önce bir yemek molası.

Homm yamm bu kiremitte köfte de pek güzel şapırt!!

Oldukça kültürel bir geziydi, huzurlarınızda Knidos antik tiyatorası

Kalan zamanlarımızda kendimizi geliştirecek aktivitelerle uğraştık, okey konusunda profesyonelleştik :)

Sonunda deniz! İşte Ege ve Akdeniz'in birleştiği yer, ve ben rüzgarı dinliyorum gözlerim kapalı...

Antik Yunan hatunları, hepsi de taş gibi maşallah

Güneş gözlüğü reklamları

Plaj tanrısı, ayrıca görüldüğü gibi çok amaçlı askı olarak da kullanılabilmektedir.

Domuz Çukuru, zeytin ağacı, plaj çantası ve turumcu

Panter Emel'in Datça şubesi turumcu çevredeki hayvanlar ile teker teker ilgilenirken :) Örnekte görülen tavuğun yanısıra iki pisi, bilimum kuçu, kelebek ve hatta odamızdaki süleymancıklar da ilgimden mahrum kalmadılar.

Bu kare üzerine Beşiktaş renklerinden mayo reklam çekimlerine pek çok yorum getirildi, halbuki kendisi özbeöz hamak keyfi :)

İşte bir Datça gecesi örneği. Biz bu esnada kumsalda rakı balığı mideye indirdikten sonra, muzlu dondurmalarımızı hüpletmekle çok meşgul olmalıyız ki karede yer almamışız.

Her güzel şeyin bir sonu vardır, bu da bizim tatilimizin sonu.
Bir dahaki tatilde görüşmek üzere, esen kalın...

Lern mit uns 1-2-3

2007-07-14T09:25:00.000+02:00

Tarih: 06 Temmuz 2007
Saat: 18:02
Mesaiye kalan iki arkadaş arasında yaşanmış konuşmadır.

turumcu: wie gehts
turumcu: es geht mir goed und ihnen
turumcu: wie alt bist du
turumcu: ich gehe in die schule mit dem bus
hici: jo quiero caffe con leche, por favor
turumcu: je ne veux pas travailler
hici: sortie
hici: chation
hici: pan au chocolatte
turumcu: chica
turumcu: que pasa
hici: muy bien
hici: y tu?
turumcu: pas mal
turumcu: comsi comsa
hici: kakusi harnovisi
turumcu: ich komme aus der turkei
turumcu: halt dunkof
hici: ich suche meine tasche an
hici: wo ist die tasche
turumcu: die tasche ist allah bilir nerde
turumcu: je sais pas oh mon dieu
hici: die dialog ist sehr komik
turumcu: ja toch maal bitte schoen

Neyseki aynı akşamın sonunda sinemaya gidilmiştir de, fazla mesainin etkileri bünyeden silinmiştir :)

American Beauty

2007-07-13T10:39:00.000+02:00

Let me put you an ideal form of life; you earn well, your spouse as well, both of you have successful career paths ahead, kind of bright future. You live in a beautiful apartment, probably out of the city, and have a nice car. You work hard at a multinational, and have a good network if possible. You attend some language or art classes, do sports regularly, go and see the must see movies and concerts, have your holiday abroad and renew your wardrobe each year.

So you are successful, trendy, busy, happy, sure and confident.

Or you are playing the role of your life, trying to achieve that ideal through all that long years, setting higher standarts as you get older.

Nobody's life is perfect, or expected to be. It is easier to be who you are, and to me it is completely normal to be confused and unsatisfied especially when you are young. I just don't understand how some people, who I used to know well, are so ready to get into roles that stand so much away from where I stand in life. I am not happy when I am not happy, what a pitty.

İzin Günü

2007-07-07T10:00:00.000+02:00

Bugün akşam üstüne kadar hayattan izin aldım. Bunca zamanlık koşuşturmacanın yorgunluğunu çıkarmak gerek arada bir durup değil mi! Kendime ayırdım bugünü, tasarrufu da benim elimde çarçuru da. Evimde olacağım gönlümce, Sarumanla birlikte zaman geçireceğiz, okuyamadığım dergilere göz atacağım biraz ayaklarımı uzatıp, gardrobumu düzenleyeceğim canım isterse, oyun oynarım belki, fotoğraf yarışmalarına göz atarım. Beğendiğim afişi evin neresine asacağıma karar verceğim sonra, ojelerimi tazeleyeceğim ya da tümüyle sileceğim, Alkazar'daki Miyazaki Filmleri ile Mithat Alam'daki Aşk Filmleri gösterimleri için program oluşturacağım.

Bugün benim günüm.

Bütün kızlar toplandık

2007-07-05T08:45:00.000+02:00

Cumartesi günü öğle öncesi, hep birlikte dışarı çıkmak için ben hazırlanırken annemle ananem oturma odasında televizyon karşısında konuşmaktadır.
Magazin programında uzun bir birliktelikten sonra nişan atan X hanım kızımız ile Y delikanlı oğlumuzun haberi çıkar.

Anane turumcu: Aa bunlar ayrıldı mı, tüh.
Anne turumcu: Tabi anne, zaten 5 senedir bir küs bir barışık yaşıyorlarmış, evlenmeden ayrıldıkları iyi olmuş. Nişan birbirini tanıma dönemi ne de olsa, demek ki uyuşmadıklarını anlamışlar.
Anane turumcu: Bir daha barışırlar belki.
Anne turumcu: Yok bu sefer kesin ayrılmışlar, hem oğlanın yeni bir arkadaşı varmış şimdi.
Anane turumcu: Aa, hani ben çok bilmem ama, tipine bakınca pek de çapkın birine benzemiyor aslında.
Anne turumcu: O çapkın değildir de, kız takılmıştır bunun peşine. Kız bakıyor, güzel çocuk, efendi çocuk, parası da var. Devir değişti, kızlar çapkın artık.
Anane turumcu: Desene bütün kızlar çapkın oldu, bir bizimki kaldı.

Gülüşmeler, ben şaşkın, ne diyo şimdi bunlar modunda.

..............................................................

Aynı günün öğleden sonrası, ananeme oturma odası için koltuk takımı bakmaktayız, oturma grubu satan bütün mobilyacıları tek tek geziyoruz.

Anane turumcu: Ne kadar bunun fiyatı? (Beğendiği bir takıma istinaden satıcı bayana sormaktadır)
Satıcı bayan: Teyzecim düne kadar 1.990 lira idi, ama dün akşam kampanya bitti, fiyatlar değişti, yeni fiyatına bilgisayardan bakmam lazım.
Anane turumcu: Nasıl nasıl?
Anne turumcu: Dün akşam zam gelmiş anne, yeni fiyatına bakması gerekiyormuş.
Anane turumcu: Zam mı, aa ben hiç duymadım.
Anne turumcu: Nereden duyacaktın ki anne?
Anane turumcu: E televizyon söylerdi, hiçbir şey demedi.
(Ananem, firmanın kampanya olayını anlamayıp ülke genelinde bir develuasyon enflasyon kriz yaşandı da fiyatlar bir gecede katlandı sanıp haberi kaçırdığına üzülmektedir.)

Gülüşmeler, ananem şaşkın, ne diyo şimdi bunlar modunda.

2 Temmuz Pazartesi

2007-07-02T17:37:00.000+02:00

Günün yemeği: Pancar sapı kavurma, pilav, yoğurt, vişne kompostosu
Günün ismi: Cansu ile Caner
Günün anlam ve önemi: Ay başı ve iş başı aynı anda

Ben bir karpuzseverim

2007-06-22T20:57:00.000+02:00

Bu karpuz
çok kırmızı
bölüşmek şart

Fotoğraflar flickrdan, şiir Bedri Rahmi Eyüboğlu'ndan alınmıştır.

Keşanlı Ali Destanı

2007-06-17T15:05:00.000+02:00

"Haldun Taner'in ne kadar başarılı bir sosyal gözlemci olduğunu kanıtlayan, mesajını gözümüze sokmadan vermeyi beceren, müziklerden çok sözlerinin aklımda kaldığı, güzel müzikal oyun." diye yazmışım 9 Ekim'de, birkaç söz eklemek isterim.

1960ların Türkiye'si ile günümüz Türkiye'si şehirlerinde yaşanan sosyal olguların benzerliğini gözler önüne sermesi açısından, üstelik de çok parçalı anlatımı ve Haldun Taner'in ironi yüklü dili nedeniyle birkaç defa izlenesi, her seferinde başka bir tat yakalanası, sözleri daha bir anlaşılası.

Bu eserin güncel yorumunun altından başarıyla kalkan ve Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'nda bizlere unutulmaz bir 3 saat yaşatan Şehir Tiyatroları'na koccaman bir alkış da benden!

Assos'da tatil başkadır

2007-06-11T15:19:00.000+02:00

Behramkale, Truva Turizm, Ayvacık pazarı, otostop, Biber Evi, deniz börülcesi, yörükler, Ümit Yaşar Oğuzcan, iskele, minder, Tarçın & Zarife, fıstık reçeli, Özhan Teyze, eski köprü, güneş yanığı, kabak çiçeği dolması, Ali Abi, plaj çantası, bankamatik, günbatımı (gurub), Testihan

Arada bir iskelede yatmak gerek, denizin koynunda uyumuş gibi oluyor insan.

Bulutları hala ilk bakışta bir şeylere benzetebiliyorum, çok eğlenceli.

Yerden ısıtmalı banyo pek keyifliymiş, ev edinince ondan da yaptırmak lazım.

Taze nane ve kekik bulup kurutmalı, reçel yapmasını da öğrenmeli.

Gelibolu'dan sadece geçmek olmaz, gidip görmeli, görüp keşfetmeli.

İşaret parmağımın ucunda bir çıkmaz mürekkep lekesi

2007-06-05T17:20:00.000+02:00

Ya küçüktüm, farkında değildim, takip etmiyordum; ya da bende erken bunama başladı. Meğer ne meşakkatli bir süreçmiş şu seçim denen hengame. Öngörüler, hesap kitap detaylar, taktikler, pazarlıklar. Son anda birleşmeye çalışıp hezimete uğrayanlar. Küsüp gidenler, yüzsüzlükle devam edenler. Vitrin oluşturan sağım sarmısak solum soğan, armut dersem muhafazakar elma dersem liberaller.

Bizim politikacılarımız en kral strateji oyuncularına taş çıkartır, e pes yani. Bunca esnek, programsız, çerçevesiz, kemiksiz siyaset mi olur yahu. Sistem böyle olursa, kimse de sesini çıkartmazsa, gül gibi geçinip gideriz işte. Ama bu gülün dikenleri bana batıp duruyor nicedir.

Bu sistemde ucundan acıcık bile olsa temsil edildiğimi düşünmüyorum. Doğrudan demokrasinin teoride bile uygulanmasının mümkün olmadığı bu kalabalık ülkede, örgüt üyelerine yardım ve tehdit suçlarından yargılanmakta olan ilkokul mezuniyeti şaibeli insanlar dokunulmazlık şemsiyesi altına girebilmek için milletvekili adayı oluyor. Neresinden tutsam dökülüyor, bohçanın yamaları sökülüyor. Peki bu durumda bize ne yapmak düşüyor?

Yükselen seslere kulak verecek olursak, ki her kafadan bir ses çıkıyor hangisine yetişsin bu kulak (çokseslilik karşıtı olduğum sanılmasın, aksine, çalışsın kafalar, konuşsun insanlar, yeterki papağan olmasınlar), oyunu kullan hatta madem kullanıyorsun boşa gitmesin oyun, şuna kullan. İtiraz ediyorum hakim bey, beni kötünün iyisini seçmeye zorlayanlara itiraz ediyorum, çıkıp da tüm bu başıbozukluk karşısında fırsat bu fırsat diyip iyi siyaset yapabilecekken yapmayanlara da itiraz ediyorum, en fazla da oy kullanmazsan şöyle olur, şuna oy vermezsen böyle olur diyenlere itiraz ediyorum. İyi güzel ediyorum da, tüm bu itirazların karşısına makul bir alternatif koyabiliyor muyum, işte bu yüzden kendime isyan ediyorum.

İnleyen Nağmeler

2007-06-03T23:58:00.000+02:00

Turumcu & Hici Organizasyon gururla sunar: Yaz geldi, e hadi felekten bir gece çalsak artık yemeği!

Katılımcılar: turumcu, edgerunner, hici, uyurçizer, handan, 70lik yeni rakı

Menü: çupra, patlıcan ezme, zeytinyağlı sarma, yoğurtlu semizotu, cevizli tonbalığı, zeytinyağlı fasulye, salata, kemalpaşa tatlısı, kesme dondurma, karpuz ve bolca buz

Ellerimize sağlık, darısı diğer yaz akşamlarının başına!

Kısa Öykü I

2007-05-30T10:27:00.000+02:00

Dışarıdaki havanın güzelliğine bakmaksızın uyku bastırıyordu.

Turumcunun gözleri, önceki gecenin mirası olan uykusuzluk yüzünden kapanmamak için direnirken, parmakları klavyenin üzerinde şıkır şıkır dolanaraktan görevlerini yerine getirmekteydi.

Ama o da ne! Bunca uykulu halde, turumcu her an bir hata yapabilir, hem kendi hem de yaptığı işin güvenliğini tehlikeye atabilirdi. Mağrur ama uykulu kahramanımız bu durumdan kurtulmak için ne yapmalıydı?

Ne çay ne de kahveden hazzeden turumcu, kurtuluş ışığını yine önünde durmakta olan bilgisayarda buldu. Kısa ama keyifli bir kaçamağın kime ne zararı dokunurdu!

Metronom

2007-05-29T17:20:00.000+02:00

Yerleşik hayatın egemen yaşam biçimi sayıldığı, göçebe kültürlerin sözde medeni olanlarca hor görüldüğü dünyamızda, yaşadığımız toprağa derinlemesine kök salmak üzerine kurulu düzen. Bavulunu, sırt çantanı, yeri geldiğinde sadece başını alıp gitmenin adı çoğu zaman kaçış konur, ama içten içe özenilen bir durumdur. Öylesine ilginç bir tezat ki bu, o yersiz yurtsuz olarak nitelendirdiğimiz çingenelerin müziği giyimi cümbüşü renkleri dönem dönem moda olur, ya gıpta edilir ya taklit. Halbuki zamana meydan okumaktır hareket, dilimlemezsek başını sonunu kaçıracağımız sonsuzlukta bir farkındalık yaratmaktır. Sahip olmak kutsanırken günümüzde, eşlik etmek unutulur. Ritme kulak verin, kalbiniz bile yerinde durmuyor, ne de damarlarınızdaki kanınız. Başkalarının durağanlığında kaybolmayın, yüreğinizin ayaklarınızın elinizden tutanların götürdüğe yere gidin.

Benim Sinemalarım

2007-05-25T12:50:00.000+02:00

Tecrübeyle sabittir ki (dün tekrar sabitlenmiştir), ben filmleri sadece izlemiyorum, aynı zamanda yaşıyorum da. Bu yüzden amacım sadece film izlemek değil, sinemada film izlemek. Perdeye yansıyan o görüntü beni içine çekiyor; soru soranla birlikte cevap arıyor, sıkıntı çekenin çilesine ortak oluyor, tatmin olanın keyfini paylaşıyorum. Üstelik bu paylaşım salonla sınırlı kalmıyor hiçbir zaman; soruların cevapları aranmaya, sıkıntılı ya da mutlu ruh durumu sonraki zamanlara taşınmaya devam ediyor bir süreliğine de olsa.

Dün yanyana sinema koltuklarına dizilmiş Sunshine'ı izleyen 5 bayan içinde, eline koluna hakim olamayıp gerim gerim gerilen, kalbinin atış hızı onca inişli çıkışlı bir grafik izleyen, bunların sonucu çıkışta kafası zonklayan bir ben vardım. İşte bu ayrıcalığın farkında olarak, geceyi keyifle noktaladım.

Not: Birlikte gerilim filmi izlerken kolunun kangren olmasından çekinmeyen izleyiciler aranıyor!

Not2: Yukarıdaki fotoğraf Cannes Film Festivali'nin 60. yıl posterinden alınmıştır.

Karma

2007-05-21T19:20:00.001+02:00

İstanbul'a yağmur yağdı a dostlar; hem de tam 10 dakika. Ben ki ne yağmur ne ıslaklık pek sevmem, yine de zevkle seyrettim cama vuran damlaları, özlemişim İstanbul'un İstanbul olduğu zamanları.

Yanımızın yanındaki binayı yıkıyorlar. Arka balkondan bakınca avluda tam çaprazımızda kalıyor. Kocaaaman bina, bir sürü yaşanmışlık, anılar, ev bark, iki adamın elindeki balyozlarla paramparça oluyor günbegün. İşte tam da bu sırada, ofisteki penceremin önünde bir hareketlilik, bir serçe camın üzerindeki kuytuya yuva yapıyor. Her gün bıkmadan yorulmadan dal yaprak tel çırpı ne bulursa taşıyor.

Sabah uyanıp kafamı kaldırdığımda karşıma çıkan, kapının üzerinde tavanı koklamakla meşgul dört pati bir çift göz. Artık uçan bir kedimiz var. Ve ben Saruman'la ilgili bir günlük tutmamanın pişmanlığını yaşıyorum.

Zaman geçiyor, sevmediğim tek sayıyla biten yıllardan biri daha geçiyor, ama çiftlerdan daha hızlı ya da yavaş değil. Kışlıkları kaldırma ve gecelikle uyuma vakti geldi. Gitme vakti de gelecek mi?

Hatıralar sarmış dört bir yanımı

2007-05-10T23:46:00.000+02:00

Ne zaman karışık çerez yesem, aklıma eskiden ailemle kutladığımız yılbaşları geliyor. O zamanlar yılbaşı normalde yemediğimiz kadar çok cips çerez kola tükettiğimiz, televizyonun normalde olmadığı kadar dolu dolu yayın yaptığı, normalde uyanık kalmayacağımız saatlere kadar ailecek birlikte oturduğumuz geceydi. Hediyeler, hararetli alışverişler yoktu, bir sonraki sene için verilen büyük sözler de yoktu. Benim içim sene haziranda bitiyor eylülde başlıyordu, ve sömestırın son günü yılbaşından çok daha önemliydi. Daha sonra bavullarımı toplayıp üniversiteye başlamamla birlikte, yılbaşı kavramım değişti, hep birlikte dışarıda hem rahat hem eğlenceli ama mutlaka dışarıda bir kutlama arar olduk. Saat tam 12yi vurduğunda, belki Boğaz kenarında, belki konser alanında, sevdiklerim bazen yanımda bazen telefonun diğer ucunda, sesimi duyurmaya çalışırdım coşkuyla. Şimdi ise evimde sevdiğim çekirdek kadro eşliğinde yine hem rahat hem keyifli ama mutlaka evimde bir kutlama yaşıyorum. Karışık çerez ise yerini karışmamış en sevilenlere bırakıyor...

Benim bildiğim senin bildiğin, senin bildiğin benim bildiğim

2007-05-06T18:24:00.000+02:00

Hafta sonunun son demlerinde;

bulaşıklar yıkanmış, sarumanın ergenlik sorunlarının izleri ortadan kaldırılmış, çamaşırlar makinede dönmekte iken;

AKP bir yandan cumhurbaşkanını halk seçecek mesajları verip bir yandan 367'yi yakalama hesapları yaparken;

taraftarlar radikal fanatikliğe, Fenerbahçe şampiyonluğa ilerlerken;

köşe yazarları komplo teorileri, ara sayfalar yazın gelmesinden memnun magazin haberleri peşinde koşarken;

1 Mayıs'ta tüm İstanbul'a sansür uygulanmış, Taksim'de bulunmak isteyenlere işkence yapılmış, buna inat 2. Uluslararası İşçi Filmleri Festivali sürerken;

bahar hatta yaz gelmiş, yeni moda rugan ve burnu açık ayakkabılar vitrinlere çıkmışken;

bir güzellik yapın, internetteki en önemli bilgi kaynaklarından, özgür ansiklopedi Vikipedi'ye (uluslararası ismiyle Wikipedia, the free encyclopedia'ya) destek olun; paranız varsa bağış ile, zamanınız varsa makale çevirisi ya da bizzat kendi bilgi dağarcığınız ile. Her ikisi de yok diyorsanız, bir an önce bir yaşam edinmenizi şiddetle tavsiye ediyorum! (Evet birebir İngilizce'den çeviridir, get a life!)

Takanın Reisi

2007-04-24T16:07:00.000+02:00

Aşağıdaki kamuoyu araştırması bugün bizzat tarafımca yapılmıştır.

Soru: Bugün açıklanan cumhurbaşkanı adayımız hakkında ne düşünüyorsunuz?

Cevap: Desteklemiyoruz, Teddy Bear gibi cumhurbaşkanı olur mu be?!

Boğaziçi

2007-04-21T09:38:00.000+02:00

hayat doğuda sessizlik suskunluk anlamında
batıda ise değerli bir taş sanki.
susmak doğuda erdem meziyet anlamında
batıda ise değersiz bir hak gibi.
gülmek doğuda utanç kibir anlamında
batıda ise doğal bir istek sanki.
bilgi doğuda saygınlık itibar anlamında
batıda ise paraya endeksli.

ayır bizi boğaziçi
anlat bizi ayırmadan.

Kırmızı Koltuk

2007-04-20T13:56:00.000+02:00

Geçici başlık demiştim ama kimseden bir öneri gelmediğine göre başlık başıma kaldı :)

Ne yazık ki izlediğim her film için yorum yazamıyorum, bu seferlik yakın dönemde vizyona giren iki Türk filmini seçtim.

Mutluluk: Zülfü Livaneli hep müzik yapsın. Yazmasın demiyorum ama Mutluluk'u okuduğumda sağlam başlangıcına ve başarılı kurgusuna rağmen gelişme bölümünden sonraki savrukluk nedeniyle beğenmemiştim. Karakterleri çok güzel yaratmış, ama değişimlerini oturtamamış, olayların içime sinmesini sağlayamamıştı Livaneli. Bu nedenle filmi görmeye pek de niyetli değildim, ta ki fragmanını dinleyinceye kadar. Müziğe vuruldum diyebilirim. Ayrıca görüntü yönetmenini de gözlerinden öpmek istiyorum. Abdullah Oğuz öykünün son kısmını değiştirerek bahsettiğim o savrukluğu bir nevi önlemiş. Kısaca; kitabından daha başarılı, görüntüler ve müziği için görülmeye değer bir film.

Adem'in Trenleri: Ne umduk ne bulduk. Filmin açılış sahnesi bizi sert bir drama hazırlarken, jenerik akmaya başlayınca karşımızda sıcacık bir hikayenin olduğunu anladık. Aksak yönleri yok muydu, vardı; ama Cem Özer'in biz unutsak da aslında sinema oyuncusu olduğunu görmek, o güzel jenerik eşliğinde gülümsemek, dünyayı çocukken nasıl görüp yorumladığımızı bir nebze olsun anlamak güzeldi. Bir de Bekir rolünde karşıma son iki kısa filmini şans eseri izleyip yetenekli olsaymış dediğim Atıf Emir Benderlioğlu çıktı ki, yalnız değilmişim sevindim.

Şikayetim var

2007-04-19T09:42:00.000+02:00

Mütemadiyen şikayet ediyorum. Evde dağınıklıktan, işte yoğunluktan, akşamları yorgunluktan, sabahları uykusuzluktan, Taksim'de kalabalıktan, sinemada önüme oturanlardan, Saruman'ın ergenlik sorunlarından, ertelenen gezi turundan, bu ülkede yaşananlardan, yağmur yağmamasından, bilgisayarımın hızlı çalışmamasından, saçlarımın iştediğim şekli almamasından, tepkisiz insanlardan, aşırı tepkili insanlardan, trafikte yol alamamaktan, yan komşunun kavgalarından, param varken zamanımın zamanım varken paramın olmamasından, iç sıkıntılarımdan...

Mütemadiyen şikayet ediyor olmaktan şikayetçiyim! Nerede en yakın şikayet kutusu?